Soms lees ik een nieuwsbericht en begint mijn bloed direct te koken. Geen lichte ergernis. Geen hoofdschuddend ongeloof. Regelrechte woede. Het soort waarbij ik het liefst meteen verhaal zou gaan halen. En geloof me, op zulke momenten moet ik mezelf eraan herinneren dat geweld nooit een oplossing is.

Afgelopen vrijdag vond in Almere de Pride Walk plaats. Een vreedzame tocht. Mensen vroegen aandacht voor zichtbaarheid, gelijkwaardigheid en acceptatie. Je zou denken dat dat in 2026 nauwelijks nog voor problemen zorgt. We leven tenslotte in Nederland, een land dat zichzelf graag op de borst klopt vanwege zijn tolerantie. Nou, vergeet het maar.

Volgens de organisatie werden deelnemers uitgescholden, bespuugd en geïntimideerd. Alsof dat nog niet walgelijk genoeg is, zou een automobilist ook gevaarlijk hebben gehandeld bij een oversteekplaats. De voorzitter van Pride Almere werd ternauwernood niet geraakt. De politie onderzoekt de meldingen. Bespuugd! Laat dat woord eens goed doordringen. Iemand die zijn speeksel gebruikt om een ander mens te vernederen. Omdat die ander toevallig homoseksueel, lesbisch, biseksueel, transgender of gewoon solidair is. Hoe diep moet je gezonken zijn om dat acceptabel te vinden?

Ik woon bijna dertig jaar in Almere. Een stad die ik als mijn thuis beschouw. Juist daarom raakt dit me zo. Dit gebeurt niet ergens ver weg. Dit gebeurt hier, in mijn eigen stad. En ja, ik word er verschrikkelijk boos van. Het liefst zou ik zulke figuren stevig bij hun lurven pakken. Maar dan verlaag ik me tot de agressie die ik zo verafschuw. Geweld lost niets op. Het levert hooguit meer geweld op.

En dan is er die opmerking waar ik doodmoe van word: ‘Het wordt ons allemaal zo opgedrongen!’ Wat dan precies? Niemand verplicht je een regenboogvlag op te hangen. Niemand dwingt je hand in hand met iemand van hetzelfde geslacht over straat te lopen. Niemand verlangt dat je homoseksueel wordt, een Pride Walk bezoekt of je muren in regenboogkleuren schildert. Het enige wat van je gevraagd wordt: laat anderen gewoon hun leven leiden.

Sterker nog, volgens mij wordt vooral het idee dát het wordt opgedrongen voortdurend aan mensen opgedrongen. Door mensen die niet kunnen verdragen dat anderen zichtbaar anders zijn. Dat is pas opdringerig.

Wat me misschien nog het meest frustreert: we moeten in 2026 nog steeds uitleggen waarom Pride nodig is. Steeds dezelfde vragen. Waarom moet dat zo nodig? Waarom die vlaggen? Waarom moet iedereen weten wat je seksuele geaardheid is? Dit is waarom. Mensen kunnen kennelijk nog steeds niet zonder intimidatie over straat als ze zichtbaar zichzelf zijn. En een regenboogvlag is voor sommigen blijkbaar bedreigender dan daadwerkelijk geweld.

Niemand hoeft Pride leuk te vinden. Niemand hoeft mee te lopen of met een vlag te zwaaien. Maar respect is geen vrijblijvende hobby. Ik hoef niet door iedereen begrepen te worden. Ik hoef zelfs niet door iedereen aardig gevonden te worden. Maar ik eis wel het recht op om mezelf te zijn, zonder angst voor vernedering of agressie. Dat recht geldt voor iedereen.

En tegen degenen die menen dat bespugen een gepaste reactie is op een regenboogvlag, heb ik maar één boodschap. Jullie gedrag is om te spugen. Maar zelfs dat niveau weiger ik te bereiken.