Niets

Soms heb je gewoon even geen zin om iets te doen. Geen zin om een paar regels te tikken voor een stukkie tekst. Zoals vorige week. Ik kon me er niet toe brengen om het toetsenbord te roeren voor een blogberichtje. Het is niet dat ik geen tijd had. Op Koningsdag had ik even tijd kunnen maken, maar ik had iets van: Meh. Géén zin.

Het had ook niets te maken met gebrek aan inspiratie. Een werkweek van 40 uur en het dagelijks reizen van huis, naar het werk en vice versa leveren genoeg belevenissen op om aan het digitale scherm toe te vertrouwen. Zo hoorde ik het verhaal over een stukadoor die een paar maanden geleden op een vrijdagmiddag een ‘zwart klusje’ had. Nog voordat de klus was geklaard kreeg hij een goedgevulde emmer met pleisterwerk over zich heen. Doorweekt tot op zijn onderbroek moest hij de werkzaamheden stoppen.

Het nadeel van vloeibaar pleisterwerk is dat het snel uithardt. Om de klus die middag af te krijgen, ontdeed hij zich van alle natte kleding. De klus bevond zich in een leegstaand huis en daardoor kon de stukadoor ongezien in adamskostuum zijn werkzaamheden voortzetten. Toen het buiten te donker werd, waren de muren glad gestreken en kon hij op huis gaan. Zijn kleding was hard opgedroogd en niet meer te dragen. Het stucmateriaal kon hij op het adres achterlaten. Gekleed in werkschoenen en alleen een handdoek voor zijn edele delen, trok hij een sprintje naar zijn auto.

Eenmaal thuis zou hij de auto onder de carport parkeren en zo ongezien het huis ingaan. Onderweg had hij het thuisfront via een berichtje laten weten dat hij onderweg was en dat hem een snelle toegang naar binnen toegezegd moest worden. Opgelaten, maar opgetogen blij dat hij nu bijna thuis was, reed de stukadoor in vlot tempo naar huis. maar net voordat hij zijn woonwijk inreed, reed hij een politiefuik in. Controle. Een politieagente wenkte hem haar kant toe. Binnensmonds gevloek. Waarom nu. Waarom hij.

Met enige gêne zette hij de auto tot stilstand. De politieagente was verbaasd dat ze de stukadoor met bloot bovenlijf achter het stuur zag zitten. Naakt in de auto met een zielig handdoekje op de schoot. De vrouwelijke koddebeier corrigeerde haar verraste blik. ‘Het is ongebruikelijk om naakt in de auto te zitten, maar direct strafbaar is het niet,’ zei ze. ‘Kunt u mij de reden geven van uw huidige positie?’ Stotterend en met een rood hoofd vertelde de stukadoor zijn verhaal.

De politieagente vond het verhaal geloofwaardig genoeg. Vooral ook nadat ze enige navraag had gedaan bij haar aanwezige collega’s. die ze  bij zich had geroepen. Nadat de stukadoor in het blaaspijpje had geblazen en bleek dat hij zonder alcohol op achter het stuur zat, mocht hij zijn reis voortzetten. Wel kreeg hij nog een officiële waarschuwing en de tip om voortaan, wanneer hij weer een klus had, een extra setje kleding mee te nemen.

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s