DRAY BOSMA

“Durf te weten.”

Van de week ging ik voor een avondwandeling. Met alle moderne technische snufjes op mijn horloge wordt er netjes bijgehouden hoeveel calorieën ik zo’n beetje verbrand en ik kan u zeggen dat thuiswerken, zittend achter de computer niet heel veel energie verbrandt. Dus na het avondeten, nadat ik weer wat calorieën tot me heb genomen, geeft mijn horloge een vrolijk riedeltje met de boodschap: ‘Dray, vandaag heb je niet zo veel bewogen,’ en dan komt het apparaat met het voorstel om toch vooral maar te gaan bewegen. Het geeft je een schuldgevoel, en dan ga ik maar.

Ik loop graag een stukkie door het stadspark dat de wijken Filmwijk, Waterwijk en de Verzetswijk aan elkaar verbindt. Het is er niet echt druk. Gewoon een gezellige boel. Er wordt met de hond gelopen en er wordt door ouderen powergewandeld, en jongeren hangen er een beetje rond,. Diep gefocust op het beeldscherm van hun mobiel. Ik vraag me soms af of ze elkaar berichtjes sturen terwijl ze bij elkaar zijn. Het zou me niet verbazen van wel, maar ook weer van niet. Ik behoor dan wel tot de inmiddels oudere generatie, maar eens was ik een hangjongere, die zich ook ’s-avonds nèt niet verveelde met vrienden, dus ik kan me hun nonchalance voorstellen.

Wanneer ik wandel vind ik het heerlijk om helemaal in gedachten te zijn. Als ik er zo over nadenk is het ook een van mijn meest favoriete plekken om aanwezig te zijn. Lekker in mijn eigen hoofd. Inclusief mijn eigen gedachten. Fantasietjes, ideeën en wereldbeschouwingen. De hele reutemeteut. Het voelt heel comfortabel. Met hardlopen denk ik ook wel, maar dat zijn meer vluchtige gedachten over de zaken die op dat moment in mijn leven van belang zijn. Het denken gaat als het hardlopen; in een hogere versnelling. In tegenstelling tot bij het wandelen. Daar gaat het er meer gemoedelijk aan toe.

Anders wordt het wanneer je een bekende tegenkomt. In tegenstelling tot het hardlopen, waarbij je met een ‘hoi’ en een opgestoken hand iemand prima kan begroeten, is dat met wandelen iets anders. Wanneer je wandelend iemand tegenkomt, bijvoorbeeld waarmee je ooit een werkgever hebt gedeeld, ben je niet zo snel klaar met een ‘hoi’ en een handzwaai. Soms word ik staande gehouden en moet ik vertellen waar ik sta in mijn leven. Of ik er op vooruit bent gegaan sinds de gezamenlijke werkgever. Ik zeg altijd maar dat ik het er tegenwoordig naar mijn zin heb, en dat ik leuke collega’s heb. Daar lieg ik niets mee, overigens.

Ik mis soms het sociale aspect om het terug te vragen, over hoe het met hen gaat. Dat heeft een reden. Het antwoord is vaak saai en vooral ook standaard, want het huidige werk is altijd beter dan voorheen. Bovenal ook meer uitdagend. De huidige collega’s zijn vaak gelijken, op hetzelfde denkniveau, zeg maar. Natuurlijk joh. Vergeet vooral ook niet het standaard verhaal over het huidige en hogere salaris dat wordt verdiend. Ik hoef nog net niet met mijn ogen te rollen, want ik denk dan aan wat me vader ooit zei: ‘Een tevreden mens hoeft het eigen gras niet groener voor te stellen.’ Daar liep ik laatst tijdens een avondwandeling aan te denken.

Categorieën:Read

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: