Gisterochtend kwam ik, op mijn verjaardag, op mijn werkplek en bemerkte ik al snel dat mijn verjaardag niet zomaar aan mijn collegae was voorbij gegaan. Ze hadden mijn kamer helemaal veranderd in een bonte aura van slingers, foto’s en ballonnen. Handig zo’n weblog met foto’s! Ik meen het als ik zeg; ‘Dat hadden jullie toch echt niet hoeven doen’… 
Omdat ik donderdagavond en de dagen erna druk bezig was met de voorbereidingen voor en het genieten van een fantastisch weekend, en zondagavond een altijd welkome logé had, kon ik pas op maandagavond naar de nieuwste James Bondfilm Casino Royale. En eerlijk gezegd, ik had het niet willen missen.
De film opent rauw en direct: Bond moet zijn eerste twee mensen omleggen om zijn licentie te verdienen. Keihard, ongepolijst en precies hoe je verwacht dat een Bond van het nieuwe millennium getest moet worden. Het is even wennen, maar tegelijkertijd voel je: hier wordt geen blad voor de mond genomen. Geen oude glamour, geen overbodige gadgets, gewoon een spion die zijn vak verstaat en gevaarlijk is op een manier die je gelooft.
Daarna volgt de titelsong en het titelsegment, en het is verbluffend hoe naadloos alles in elkaar overloopt. Elke beweging, elk shot en elke toon van de muziek zet je meteen in de juiste sfeer. Het voelt alsof je wordt opgetild en direct midden in het avontuur wordt gedropt. Dit is Bond zoals hij hoort te zijn: stijlvol, scherp, gevaarlijk en vol zelfvertrouwen.
En dan begint de eerste echte actiescène: twintig minuten non-stop adrenaline. Ik zat met open mond te kijken. Het is een dollemansrit in een achtbaan, waarin elke stunt, elke explosie en elk gevecht je hart een paar slagen laat overslaan. Bond voelt hier echt als iemand die leeft op het randje, en elke seconde is pure sensatie.
De locaties zijn adembenemend, de dialogen scherp en de humor precies op het randje van gevaarlijk en hilarisch. Kleine cameo’s van Richard Branson en producent Michael G. Wilson geven de film een knipoog, zonder dat het tempo ooit hapert. Q en Moneypenny ontbreken volledig, en eerlijk? Het stoort geen moment. Het verhaal heeft genoeg kracht en energie om zonder hun gadgets en plagerijen te leven, en het past perfect bij de rauwe, serieuze toon van deze Bond.
En dan Daniel Craig. Alle sceptici die riep dat hij nooit 007 kon zijn, dat hij te kil of te anders was, laat hij volledig in zijn hemd staan. Craig ís Bond. Kwetsbaar en dodelijk tegelijk, charmant en intimiderend, een man die zowel kan doden als verleiden. Hij tilt de rol naar een niveau waarop je vergeet dat iemand ooit twijfelde. Elke blik, elke beweging, elke confrontatie voelt geloofwaardig en intens.
Eigenlijk kan ik het hele spektakel samenvatten in één woord. Wow. Casino Royale is een film die je overdondert, je laat lachen, huiveren en ademloos achterlaat. Gelikt, brutaal, spectaculair en tegelijk menselijk. Wie dacht dat Bond stoffig was geworden, krijgt hier het tegendeel te zien. Daniel Craig laat zien dat hij 007 is, dat hij de sceptici domweg te slim af is en dat hij Bond op een manier neerzet die zowel klassiek als vernieuwend voelt.
Kortom: dit is Bond zoals het hoort. Intens, geniaal en onweerstaanbaar. Nobody Does it Better.
Als kind had ik een gezonde jaloezie richting de meisjes uit de klas en bij mij in de buurt. Het ging niet om jurkjes of make-up — daar had ik nooit iets mee gehad en nog steeds niet, eerlijk gezegd. Het was iets anders. Iets dat je niet kon dragen of op je gezicht smeren. Ik wilde een poëziealbum. Een echt poëziealbum, met die zachte, geurende kaft, misschien met een bloemmotief of een engeltje dat iemand wakker maakte in de tuin om een versje te schrijven. Zoiets had ik nodig, iets waar herinneringen in konden blijven hangen.
Ik wilde schrijven: ‘Dit album is mij lief, wie dit steelt is een dief. Wie het vindt, breng het vlug naar André in Den Helder terug.’ Ik wilde dat iemand voor mij een versje bedacht, met een rijm dat klopte en waar ik stiekem trots op kon zijn. Maar zoals altijd waren de poëziealbums eenrichtingsverkeer. Jongens mochten er nauwelijks in schrijven. Dus schreef ik zelf. Voor vriendinnetjes, op een pagina, een rijmpje dat meer instructie dan poëzie was: ‘Schrob de keuken, boen de gang. Vang de spinnen, wees niet bang. Schil de piepers en kook de pap. Dan vindt iedereen je knap.’ Als je dat nu leest, denk je: arme kinderen, arme meisjes, wat een ouderwetse wereld. Maar toen voelde het alsof je magie op papier zette. En natuurlijk stond er boven de datum, na de tip-tap-top, altijd een klein hoedje. Zo’n dag markeren, een moment in het leven vangen, een herinnering veiligstellen.
Wat had ik toen graag eens in een eigen album willen bladeren, denken aan klasgenootjes en vriendjes uit de buurt, lachen om fouten en complimentjes tegelijk. En nu, zo vlak voor mijn veertigste verjaardag, krijg ik een soort herkansing. Vandaag zag ik op de site van ApartDesign.nl een poëziealbum voor volwassenen. Of bedoelt men eigenlijk: voor volwassenenprijs? Het is een kruising tussen een poëziealbum en een vriendenboekje, een soort nostalgie met een likje moderniteit. Misschien, dacht ik, kan ik dit boekje gebruiken als gastenboek op het gezamenlijke veertigste verjaardagsfeest dat Edo en ik in december vieren. Een plek waar mensen schrijven, een beetje poëzie, een beetje grap, een beetje herinnering. Zoals vroeger, maar nu met wijn, bitterballen en misschien een klein engeltje dat niemand wakker maakt, behalve in onze herinnering.
Alweer één jaar geleden dat ik met dit log aan mijn weblog begon. Ik had niet gedacht dat ik het zo lang zou volhouden. Meestal ben ik ergens enthousiast over en dan kakt zakt dat na een maandje weer in.. Echter is het dit keer anders gelopen. Ik ben van plan om het nog lang vol te houden, maar of dit mij nog op dagelijkse basis zal lukken..?
Sinds jaar en dag houd ik in de vakantie een dagboek bij (bloggen met pen & papier) en zo ook deze keer. Hieronder een verslag van het afgelopen weekend, inclusief foto’s. Zondag om even voor 21:00 uur thuisgekomen van een weekend Parijs. Vrijdagochtend met de Thalys (zie foto links) richting het zuiden gereden. Ikzelf had deze trein ietsje comfortabeler ingeschat, (meer beenruimte) maar het is niet zo dat je de rit oncomfortabel reist. Vier uren later waren we dan eindelijk aangekomen in Parijs. Het hotel was simpel maar okay. Niets te klagen, eigenlijk. Het lag vlakbij Gare Du Nord, dus de ritjes met de Metro waren ook te doen. (nadat je een beetje doorhebt hoe die werkt).
Vrijdag 18 maart 2005
Vanmorgen ging de wekker om 04:50 uur. Ik wilde eigenlijk nog tien minuutjes ‘snoozen’, maar de gedachte Parijs! gaf mij genoeg spanning om meteen uit bed te komen. Alles stond al klaar (de avond ervoor neergezet), dus heel relaxt liepen wij even voor 06:00 uur naar station Almere Centrum. Daar vertrokken we om 06:11 uur naar A’dam Centraal.
Daar aangekomen vertrokken we om 06:59 uur met de Thalys naar Parijs. Om 11:10 uur kwamen we aan. Het hotel lag op loopafstand en daar aangekomen hebben we de koffers achtergelaten (we mochten pas om 14:00 uur inchecken).
We hadden besloten om naar de Sacré Coeur te lopen. In het eerste straatje dat we inliepen (Rue de Rochechouart) was het meteen raak: op de stoep werd een man door ambulancepersoneel gereanimeerd. Geen prettig gezicht…
Al snel kwamen we aan bij de Sacré Coeur. De zon brak door en het werd echt warm! We konden gewoon in T-shirts rondlopen, zonder kou te vatten. Jammer dat het nog nevelig was, want daardoor werd het uitzicht belemmerd.
Na het bezoek aan de Sacré Coeur zijn we door Montmartre gelopen, via de Moulin Rouge, en zo weer terug naar het hotel. ’s Avonds hebben we gegeten bij Bar Brasserie L’Evasion. Dit is géén tip. Het eten was niet echt lekker en de drank was heel duur. Dus besloten we onze koffie elders te halen. Dat deden we bij Café Le Turgot (via Rue Turgot hadden we uitzicht op een verlichte Sacré Coeur).
Het is nu 22:00 uur en ik lig op het hotelbed. We nemen nog een wijntje (of twee) en daarna — moe van het lopen én de opwinding — de oogjes toe…
Zaterdag 19 maart 2005
Vandaag om 08:00 uur wakker geworden en meteen gedoucht. Ontbeten (we zaten naast Scandinaviërs) en daarna: pleite! Naar Gare du Nord gelopen en de metro genomen naar de Arc de Triomphe.
Van daaruit zijn we naar de Eiffeltoren gelopen. En die hebben we ook nog beklommen! Vanaf daar zijn we ‘even’ doorgelopen naar het kleine zusje van Lady Liberty en daarna weer terug naar de Eiffeltoren. Daar nog even in het gras gezeten en wat gegeten.
Vervolgens zijn we via de École Militaire doorgelopen naar Place des Invalides, waar het stoffelijk overschot van Napoleon Bonaparte ligt (Detail! In de souvenirshop kun je een gipsafdruk van Napoleons – dode – hoofd kopen. Yuck!).
Inmiddels hadden we kapotte voeten (Edo letterlijk, bleek later). Na zeven uur wandelen hebben we bij Place de la Concorde de metro genomen. In het hotel een bad genomen en even gerust.
Om 19:30 uur gegeten bij restaurant Hippopotamus, bij Gare du Nord. Daarna weer koffie gedronken op het terrasje bij Café Le Turgot.
Het is inmiddels 22:00 uur en we gaan zo maar slapen. Maarrrrrr… eerst nog een wijntje!
Zondag 20 maart 2005
Vandaag, net als gisteren, om 08:00 uur uit bed gekomen en ontbeten. Om 09:15 uur naar Gare du Nord gegaan om met de metro naar het Louvre te gaan. We hebben nu door hoe het systeem werkt!
Bij het Louvre aangekomen zijn we de glazen piramide ingedoken en hebben we kaartjes gekocht. Natuurlijk geheel in de stijl van het boek De Da Vinci Code eerst naar de Mona Lisa gegaan. Stervensdruk voor zo’n heel klein schilderijtje.
Verder nog andere bekende doeken gezien. Zelf vond ik een beeld van het Paaseiland heel indrukwekkend en bijzonder. Ook de oude Egyptische kunst en de Griekse beeldhouwkunst maakten indruk, natuurlijk.
Na het bezoek aan het Louvre zijn we lopend over de Pont Neuf naar de Notre-Dame gegaan. Hier was het enorm druk en zó warm dat we besloten de metro naar de Jardin du Luxembourg te nemen. Daar een stokbrood gekocht en heerlijk, lommerrijk in het park gegeten.
We hebben daar een tijd relaxed gezeten en zijn daarna met de metro teruggegaan naar het hotel. Daar onze benen en voeten wat rust gegund (spierpijn, blaren en auw en zo).
Om 18:00 uur door Montmartre gelopen en daarna weer naar hetzelfde restaurant als gisteren. Heeeeeerlijk gegeten en later opnieuw extra koffie gedronken op ‘ons’ inmiddels vaste adres.
Edo heeft in Montmartre nog een coole zonnebril gekocht. Nu weer op de hotelkamer. Relaxen en straks slapen. We zijn moe.
Maar eerst: vin!
Maandag 21 maart 2005
We rijden net Brussel uit. Met andere woorden: Parijs is voorbij. Onderweg naar huis. Vanmorgen zijn we iets later uit bed gekomen. Hetzelfde ontbijtje, met hetzelfde jakkie koffie. Daarna met de metro naar L’Opéra gegaan en van daaruit naar La Madeleine gelopen.
Omdat we de afgelopen dagen genoeg hadden gewandeld, hebben we vandaag geen lange wandelingen gepland. Dus heel relaxt via Galeries Lafayette (waar ik Edo écht niet mee naar binnen kreeg) terug naar het hotel gelopen en meteen door naar Gare du Nord.
Daar gewacht op de Thalys. Die kwam aan op een perron dat we niet verwachtten. Dus iedereen — Edo en ik — met de koffers naar het andere perron gelopen.
Het is inmiddels 17:45 uur. Om ± 20:05 uur komen we aan in Amsterdam en dan door naar Almere. Ik denk dat we rond 21:00 uur thuis zijn. Daar maar een pizza laten bezorgen en nagenieten van de afgelopen dagen.
De afgelopen dagen waren heerlijk. We hebben enorm geboft met het weer. Wat mij betreft bezoeken we volgend jaar weer Parijs!
Dray
Vanmiddag waren er twee sollicitanten voor gesprek op onze afdeling en vandaag nam ik voor het allereerst deze gesprekken af. Om 12:45 uur werd mij gemeld dat ik om 13:00 uur het eerste gesprek had… Instant headache! Leuk hoor sollicitatiegesprekken, maar dan moet je wel de tijd krijgen om deze te kunnen voorbereiden. Maar ja, alles is goed gegaan (of course) en over één kandidate ben ik wel heel enthousiast..
Waar ikzelf ook wel enthousiast over ben is het TV-programma ‘America’s Next Top Model’. Dit is laatste tijd iedere maandagavond om 22:00 uur bij Yorin te zien. Waarin 10 Amerikaanse meisjes zich in etappes (afleveringen) moeten opwerken tot het volgende topmodel. Een volkomen nietszeggend programma. Wat, als je er nuchter naar kijkt, heerlijk & dolkomisch is. Het modellenwereldje is zo oppervlakkig. Zo heb je presentatrice Tyra Banks die zichzelf opwerpt als ‘Girl-Guru’ en voor elk probleem een welgemeende tip heeft. Dan is er Janice Dickinson, een sneu jurylid die claimt ’s werelds allereerste Top Model te zijn. Eigenlijk is ze een vrouw van middelbare leeftijd, met borsten steviger dan die van een twintigjarige. En dan nog een handjevol nichten. En last, but not least: de kandidaten zelf. Zij zijn eigenlijk de slimste van het stel, maar per aflevering zie je gewoon dat er IQ-roof wordt gepleegd. Als ze een iets te slimme (lees: kritische) vraag stellen, worden ze afgezeken. Heerlijke kost dus! En over kost gesproken: sommige kandidaten kijken soms wel heel chagrijnig. Dat komt vast omdat ze niet eten…
21 november 1968: ‘I’m Gonna Make You Love Me’ wordt uitgebracht.
‘Look out boy, ‘cause I’m gonna get you’.
Zak van Sinterklaas
Vandaag las ik op nu.nl het volgende:
FINSTERWOLDE – Een 21-jarige zwarte piet heeft zaterdagmiddag bij de intocht van sinterklaas in Finsterwolde in Groningen een 21-jarige automobilist uit Winschoten een hersenschudding geslagen. De knecht van de goedheiligman vond dat de man te onbesuisd langs de sinterklaasstoet reed.
Doordat de man op hoge snelheid langs de stoet reed, spatte het regenwater uit kuilen in de weg alle kanten op. Een van de pieten pikte dit niet en gooide pepernoten tegen de auto van de Winschoter. Die reed aanvankelijk door, maar moest even verderop stoppen.
Daar werd hij aangesproken door twee pieten. Tijdens de discussie tikte een van hen tegen de pet van de automobilist aan. De bestuurder reageerde met een duw in de richting van de knecht.
Voor het oog van vele verbaasde kinderen haalde zwarte piet daarop uit naar de automobilist. Die viel en liep verwondingen aan zijn mond en een hersenschudding op. De man is overgebracht naar het ziekenhuis.
Dìt vind ik dus niet kunnen. Niet zozeer omdat een ‘kleurling’ weer in een negatief daglicht wordt gebracht of dat het voor het oog van kinderen gebeurde. Tegenwoordig lijkt het alsof kids in hun 4e levensjaar niet meer in Sinterklaas geloven..
Wellicht dat we er eerst lacherig op reageren als we de kop lezen, maar dit is wel typerend voor onze hedendaagse maatschappij. Iedereen spreekt schande over de slachting op Theo van Gogh (ikzelf incl.) en vervolgens slaan we elkaar gewoon weer het ziekenhuis in. Overigens niet dat de automobilist vrij uit gaat, ook die mocht zich wel ‘ns inhouden. Het lijkt wel of we geen geduld meer hebben tegenwoordig. En dit uit zich in a-sociaal gedrag. Met files heb je àltijd personen die vinden dat ze over de vluchtstrook mogen rijden, zodat ze nèt één minuut sneller uit de file komen. Als je dit nu met een glimlach op je gezicht als herkenning bij jezelf ervaart:
shame on you!
We ergeren ons tegenwoordig aan alles (ik ook, vandaar dit blog) maar we moeten er toch eerst aan denken dat we mede dankzij ons ongeduld niet onze medemens benadelen.. Ik ga hier nu niet als een ‘bij-de-handje’ de wijsheid lopen verkondigen. Ook ik weet zo geen oplossing aan te geven. Wèl weet ik dat de slogan uit het spotje van TV en radio, waarin een dame ons meldt: De maatschappij, dat ben jij, hééélemaal fout is. Niet jij, maar wij vormen de maatschappij. We moeten het samen tot iets maken en niet alleen aan onszelf denken. Daarom wil ik eindigen met een -volgens mij- betere slogan:
‘De maatschappij, da’s niet jij. De maatschappij zijn wij!’
Dray 
17 november 1913: Panamakanaal wordt in gebruik genomen.
‘Haal je badmuts van zolder, we hoeven niet meer óm te zwemmen!’
Callcenters
Vanavond werd ik gebeld door een aardige dame van National Geographic. Ik dacht even dat ik een prijs had gewonnen, maar ik heb niet aan een wedstrijd meegedaan en aan de achtergrondgeluiden te horen, had ik al snel door dat ik door een ‘callcenter’ werd gebeld. De afgelopen jaren doe ik mijn vader een jaarabonnement op National Geographic cadeau. En als ik dit voor een bepaalde tijd verleng, krijg ik een kalender voor het komende jaar als beloning. Nu vroeg deze vriendelijke dame aan mij of ik de verlengingsbrief al heb ontvangen èn ook heb doorgelezen (*zucht*). Feit is, dat ik dit allang heb geregeld en dat ik de kalender van 2005 al enige weken thuis heb liggen. Dit deelde ik de aardige dame dan ook mee en meteen hierop beëindigde ze het gesprek met: ‘Dan weet ik genoeg’ en drukte mij heel bot weg.
Nou ja! Er is toch een ongeschreven ‘wet’ dat alléén de gebelden de callcenters mogen afkappen? Tenminste, dat is wat ik gewend ben. Ik laat de heren en dames van de callcenters altijd hun verhaal doen en zeg dan vriendelijk dat ik geen interesse heb. Of als ze een dienst aanbieden dat ik er al gebruik van maak. Hoe dan ook, ìk beëindig het gesprek. National Geographic heeft de slogan ‘De wereld blijft je verbazen’. Het is nog waar ook.
Dray
Lisa Bonet (1967) is jarig! Haal de slingers uit de kast en zet je feesthoed op!
Poop
Vandaag had ik de hele dag managementtraining, dus ik ben nu een beetje ‘gaar’. Het ging over het motiveren van het personeel alsmede de functionerings- en beoordelingsgesprekken. Voor mij een beetje achterhaald, want vorig jaar had ik al van deze gesprekken afgenomen. Maar zoals ik al vaker tegen mensen (in real life) zei: je leert steeds weer van deze trainingen. Gelukkig maar, anders hoefde ik ze ook niet te volgen.
Het is dat ik vandaag dus training heb gehad om mensen te motiveren, dus kan ik het bij mezelf toepassen om verder te gaan, want vanavond had ik de buurman van enkele huizen verderop aan de deur. Zo een lange, grote, donkere Amerikaanse man die mij wist te vertellen dat één van onze katten ‘poop’ in zijn achtertuin heeft gedaan. Nu lijkt me dat sterk, want onze katten doen de behoefte in onze eigen tuin. Maar ik kan natuurlijk ook niet alles in de gaten houden. Dit heb ik ook de, verder best aardige, buurman verteld dat ‘I am sorry‘ maar dat ik ‘m niet binnen kan laten (de kat). Ik heb hem gevraagd of er iets is wat ik er verder aan kon doen, maar ook hij wist daar geen antwoord op. Voor mij was het onderwerp daarmee ook gesloten.
Overigens heb ik de katten hier wel op aangesproken..
Dray
Dray Bosma 