Kerstmis 2015

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

 

Kerst Den Helder

Kerstmis, of het kerstfeest, of het geboortefeest van de Heer, is een christelijk feest in het kerkelijk jaar. De eerste- en tweede kerstdag hebben we zonder kerkelijke gedachten in Den Helder en in Haarzuilens doorgebracht. Gevuld met animerende gesprekken, het spelen van spelletjes (Mahjong), en vele gesprekken.

20151226

De afgelopen zondagen waren die van samenzijn met familie en eten. Veel eten. Gisteren, een reguliere zondag -of volgens sommigen de derde kerstdag, hebben we hier thuis in Almere met zijn tweetjes heel relaxt gedaan. Een soort van B-dagje. Binnenshuis bankhangen, binge-watching en boekjes lezen.

20151225

Hoewel de buitentemperaturen de afgelopen dagen aan Pasen deden denken, was het mede door de harde wind geen weer voor een (kleine) wandeling buiten. Alle gegeten calorieën ren ik er de komende dagen met een paar runs af.

kerstklapdoor

 

Kerstavond

On door DrayinDray Bosma2 reacties

Het is vandaag de vierentwintigste december. Vanavond is het kerstavond. Deze avond wordt op verschillende manieren over de hele wereld gevierd. Variërend per land en regio. Elementen bij veel gebieden van de wereld zijn de aanwezigheid van speciale religieuze vieringen, zoals een nachtmis of het avondgebed, en het geven en ontvangen van geschenken.

Samen met Pasen, is Kerstmis een van de belangrijkste periodes van de christelijke kalender, en wordt vaak nauw verbonden met andere feestdagen in deze tijd van het jaar, zoals Adventzondagen, de Onbevlekte Ontvangenis, sinterklaasfeest, nieuwjaarsdag en Driekoningen. De samenkomsten en familiebezoeken, die wereldwijd plaatsvinden in de aanloop naar Kerstmis, betekent dat kerstavond ook een tijd van sociale evenementen en feesten is.

Kerstvieringen zijn altijd begonnen op de avond van de vierentwintigste december. Dit valt te wijten aan het feit dat de christelijke liturgische dag bij zonsondergang begint, een traditie van de Joodse traditie en gebaseerd op het verhaal van de schepping in het boek Genesis: ‘en er was avond en het was morgen – de eerste dag’. De traditie stelt dat Jezus in de nacht werd geboren en daarom wordt de nachtmis op kerstavond gevierd, traditioneel om middernacht ter herdenking van zijn geboorte.

Aangezien ik persoonlijk niet geloof, doe ik vandaag niet aan de kerstviering. Morgen (en overmorgen) zal ik, tezamen met Edo, onze families bezoeken om samen te zijn en het kerstfeest te vieren op een minder christelijke manier. Ongeacht waar je in gelooft, wens ik voor iedereen een hele fijne Kerstmis. Ook dit jaar wens ik voor iedereen: tevreden op aarde!

Xmas3

Kersttradities

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Een traditie (Latijn: trádere, overleveren) is een gebruik of een gewoonte die van een generatie op de ander wordt doorgegeven. De functie hiervan is het in stand houden van de maatschappelijke stabiliteit. Tradities kunnen als waardevol worden beschouwd. Boven alle kritiek verheven, maar ook als conservatisme dat remmend werkt op de vooruitgang. Hoewel tradities statisch kunnen lijken, veranderen en vernieuwen deze voortdurend.

Tradities verschillen per land, en soms ook per provincie of streekgebied. Op Texel viert men op 12 december Ouwe Sunderklaas. Een feest dat overigens niets heeft te maken met het Nederlandse sinterklaasfeest. Het feest en andere decemberfeesten worden alleen op de Waddeneilanden gevierd. Net als de Vlaamse traditie krulbollen. Deze volkssport is alleen een eeuwenoude traditie in de Nederlandse provincie Zeeland. Dit in tegenstelling tot de Limburgse traditie van vlaai-eten. Daar waar men in de zuidelijke provincie voorheen alleen een vlaai op bijzondere dagen mocht eten, consumeert tegenwoordig heel Nederland deze taarten. Dagelijks.

IMG_5291

Waarom er zoveel Nederlanders de hakken in het zand zetten als we het in april al over het uiterlijk van Zwarte Piet hebben, blijft voor mij een mysterie. De traditie en populariteit van kerstkaarten is inmiddels ook tanende. Waar we voorheen halverwege december hier in huis al tientalle kaarten mochten ontvangen, zijn er dit jaar tot op vandaag nog maar twee exemplaren op de deurmat gevallen. De tijden veranderen: de papieren kerstkaart wordt zo langzamerhand vervangen door foto’s en wensen op Facebook of Twitter.

De kaarsjes in de kerstboom zijn al vervangen door de elektrische kerstlichtjes, en vaak hangen deze kerstlichtjes al jaren in een statige kunstkerstboom, in plaats van in een dure blauwspar, met kluit. Ik ben blij met deze veranderingen. Ik krijg een huiverig gevoel bij het idee dat het een traditie was gebleven om zelf met bijl en zaag een eigen kerstboom uit het bos te moeten halen. Ik ben een groot voorstander van vooruitgang, want terug naar de oude tradities of met een stilstand kom je tegenwoordig nergens meer.

Elf

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Elf jaar geleden op deze dag, het was op een dinsdagavond, besloot ik mijn eigen weblog te beginnen. Een persoonlijk blog gevuld met persoonlijke belevenissen, ervaringen en meningen. Het laatste, de meningen, die hou ik tegenwoordig het liefst voor me. Meningen zijn er altijd al geweest, maar sinds social media als Facebook en Twitter, worden er meer dan genoeg meningen gegeven. Uitgesproken en vaak ongezouten ook.

Door al die verschillende en vooral schreeuwende uitingen door anderen heb ik niet meer zo de behoefte om mijn mening virtueel met anderen te delen. Ik deel wel wat me interesseert. Wat me zo nu en dan bezighoudt, of de dingen die ik gewoon leuk vind om te delen. Het maakt me niet uit of dat nu over het hardlopen, de mensenrechten of over het genieten van kookpudding gaat.

Het bijhouden van een weblog heeft me veel leuke dingen gebracht. Andere bloggers die zelf zeer geanimeerd schrijven (of schreven), en er zijn enkele bloggers die ik in real life heb mogen ontmoeten, waarbij er zelfs enkele vriendschappen zijn ontstaan. Hoewel het bijhouden van een weblog al lang niet meer zo hot of hip is als 11 jaar geleden, geniet ik er zelf nog steeds van om bijna dagelijks iets te schrijven.

11-elf

Voorpremiere

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Afgelopen woensdagavond liepen Edo en ik over de rode loper van bioscoop Utopolis in Almere, tussen een paar snelle auto’s door, alsof wij zelf in de film meespeelden. Binnen hing meteen die zeldzame spanning: een zaal vol mensen die allemaal één ding wilden, de nieuwe James Bond beleven. Onze kaartjes werden theatricaal doormidden gescheurd en bovenaan de trap werd ons een glaasje prosecco aangereikt. Rond de statafels stond iedereen wat te kletsen terwijl een zangeres, begeleid door piano, meerdere Bondklassiekers bracht alsof ze ons alvast in de juiste stemming wilde zetten. Het voelde als een mini-première, maar eerlijk is eerlijk, het was allemaal een beetje braaf.

Half acht, de zaal gaat open. Op het grote scherm volg je een liveverbinding met Tuschinski in Amsterdam en daar stokt even je hartslag. Nederlandse glitter en glamour bestaat gewoon niet. Bekende Nederlanders vertellen met een ‘ons-kent-ons-houding’ dat ze geen Bond-fans zijn en laten dit braaf aan een ingehuurde presentator over. Anti-climax. Echt, Bond verdient beter. Volgende keer gaan we gewoon later de zaal in of wachten een dag, want dit soort geforceerde sterrenpraatjes verpest alleen maar de magie.

Dan begint SPECTRE op de ouderwetse Bond-manier en alles valt op zijn plek. De openingsscène is een meesterwerk. Minutenlang, perfect geregisseerd, op een locatie die je bijna overstijgt wat je van een Bondfilm verwacht. Mexico-Stad schittert en de Plaza de la Constitución met een helikopter die boven duizenden hoofden stuntvliegt is duizelingwekkend. Het zal me niets verbazen als toeristen straks massaal komen voor Día de Muertos, gewoon om Bond te voelen. Bond is het excuus voor die menigte, niet Mexico.

En dan de titelsequentie, een juweel zoals altijd sinds GoldenEye. Sam Smith zingt Writing’s On The Wall en de keuze is perfect. De beelden flitsen voorbij, hier en daar een spoiler die je bijna mist, maar die je nieuwsgierigheid alleen maar prikkelt. Anticipatie is een kunst en hier beheerst de film die volledig.

De rest van de film kan ik niet verklappen zonder het plezier te verpesten, maar geloof me, SPECTRE entertaint zoals alleen Bond dat kan. Actie, stijl, gevaar en charme in precies de juiste mix. Fans van de oudere Bondfilms krijgen hun nostalgie, terwijl nieuwe kijkers worden meegesleurd in een rit van bijna tweeënhalf uur die bijna niet te stoppen is.

SPECTRE is Bond zoals hij hoort te zijn: gelikt, brutaal en met een gevoel voor drama dat de wereld van spionage glanzend en gevaarlijk maakt. Die bescheiden Nederlandse première met haar geforceerde presentatorenpraatjes doet er eigenlijk niet toe. Bond compenseert alles. De adrenaline, de locaties, de stunts en de iconische Bondgirls maken dat je bijna vergeet dat je gewoon in Almere zit. Het is bijna wraakzuchtig goed. Nobody Does it Better.

Hille

On door DrayinDray Bosma2 reacties
Mijn vader is geboren in het jaar 1930. Hij is geboren op 7 februari. Vandaag zou hij 85 jaar oud zijn geworden, maar dat is hem niet gegund. Door wie het hem niet is gegund weet ik niet, maar het is een uitdrukking als deze, die vaak achter een zin met zo’n strekking wordt geplakt. Mijn vader is uiteindelijk 79 jaar oud geworden. De twintig jaar durende strijd met kanker heeft hij op het laatst verloren. Geen kracht en geen wil meer om het gevecht langer aan te gaan.

Mijn vader was veertien jaar oud toen hij door zijn moeder van school werd gehaald, want ze had een baan voor hem gevonden als knecht bij een boer in de omgeving van Sneek. Daar was hij een manusje-van-alles waar hij van alles moest doen. Van ’s ochtends vroeg de koeien melken tot ’s avonds laat de aardappels schillen voor de maaltijd van de volgende dag. Later vertelde mijn vader me dat hij als een kind heeft zitten janken, wanneer hij in de winterkou op het land moest werken. Ik kon alleen bedenken: Veertien jaar. Dan ben je nog een kind.

Mijn vader vertrok op zeventienjarige leeftijd van Sneek naar Den Helder om bij de Koninklijke Marine te gaan werken. Daar heeft hij met veel plezier en net zoveel zeereizen 32 jaar gewerkt tot aan zijn pensioen. Door de vele reizen in een tijd dat een marineman echt voor meer dan een jaar weg was, ben ik grotendeels door mijn moeder en drie zussen opgevoed. Wanneer hij dan thuis was, kwam het wel eens tot kleine conflicten tussen mijn vader en mijn moeder.

Begrijpelijk; mijn vader was deel van een gezin waar hij grotendeels niet bij aanwezig was. Als hoofd van het gezin had hij recht op inbreng met betrekking tot het doen en laten van het gezin en soms werd dat gezien als bemoeienis. Het is niet zo dat mijn herinneringen aan vroeger met conflicten zijn gevuld. Er waren juist heel veel momenten die mooie herinneringen zijn geworden. Zoals in de keuken, waar we druk bezig waren met een snijbonenmolen, omdat de bonenoogst weer een omvang had waar –zoals mijn moeder verzuchtte- een heel weeshuis van kon eten.

Naast de plek in het gezin en op het zadel van zijn fiets (mijn vader heeft in zijn leven een afstand weggefietst waarbij hij zeker de wereld een paar keer heeft rondgefietst) was mijn vader graag en heel vaak aanwezig op zijn volkstuintje. Hij had er een tuinhuisje staan, door hemzelf en zijn, later ex, schoonzoon in elkaar gezet. Ondanks regen en koud weer was mijn vader aanwezig op het volkstuincomplex langs de Geusstraat in de woonwijk De Schooten.

In het voorjaar van 2009 had mijn vader geen energie meer om naar zijn volkstuintje te gaan of op zijn elektrische fiets een rondje te rijden. Voor hem was het leven niet meer leuk. Hij was moe. Niet levensmoe. Maar moe van de kanker en de behandelingen die de ziekte mochten bestrijden. Mijn vader had een enorme conditie, mede te danken aan zijn actieve hobby’s, maar na twintig jaar vechten tegen verschillende vormen van kanker op diverse plekken in zijn lichaam, kon hij niet meer.

Mijn vader, Hille Bosma, had vandaag zijn 85e verjaardag kunnen vieren. Dit is hem niet gelukt. Ondanks dat mijn vader is overleden leeft hij voort in mijn gedachten en op bijzondere momenten. Zoals vandaag. Zijn verjaardag.
“Lieve pa, van harte gefeliciteerd. Ik wens je nog veel jaren in de gedachten van velen toe!”

2004 – 2014

On door DrayinDray Bosma3 reacties

Vandaag, tien jaar geleden schreef ik in de vroege uren van de dinsdagavond mijn allereerste blog via dray.web-log.nl. Wanneer je deze link nu aanklikt kom je nergens terecht, want in die 10 jaar is er inmiddels het een en ander veranderd. De site web-log.nl  bestaat al een paar jaar niet meer en is destijds door Sanoma overgenomen. Volgens mij kan je daar nu via blogtoday.nl  een eigen blog beginnen.

Door veel (onaangename) veranderingen en wat onrust bij web-log.nl  ben ik in februari 2011 overgestapt naar Blogspot.nl en daar heb ik een zevental maanden mijn meningen en ervaringen geblogd, om vervolgens in september van dat jaar via WordPress te gaan bloggen. Via WordPress blog ik nog steeds en naar tevredenheid. Begin dit jaar (in mei) had ik even genoeg van het bloggen, maar sinds 8 augustus blog ik nu weer dagelijks.

Het voordeel van het bijhouden van een weblog is, dat je -net als met een logboek- bij kunt houden wat en wanneer je iets hebt uitgevoerd. Een hulpstuk aan herinneringen. Zo vind ik het leuk te weten wat ik ongeveer acht jaar geleden hier heb geblogd. Het is niet van belang, maar ik vind het wel entertaining.  Ik ga ervan uit dat -wanneer ‘god’ en mijn gezondheid het toelaten- ik nog eens een tiental jaren kan bloggen over van alles en nog niets.

 

Regenplassen en regenwormen

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

“Het is weer om een erfenis te verdelen.”, zegt mijn moeder altijd wanneer de regen buiten druilerig en constant valt. Gelukkig is er niemand overleden en valt er geen erfenis te verdelen, maar het is een gezegde om aan te geven dat het nare weer buitenshuis toch érgens goed voor moet zijn. Ik zou het in het verleden nooit gezegd kunnen hebben, maar het was vanmorgen fantastisch weer om te gaan hardlopen! Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er in eerste instantie geen zin was om door de (harde) regen te lopen, maar de gedachte dat ik vandaag niet kon hardlopen, maakte me te onrustig.

Dus toch die hardloopschoenen aangetrokken en naar buiten gegaan. Een baseballpet sierde mijn hoofd, zodat het hemelwater niet rechtstreeks in mijn ogen kwam en het hardlopen ging lekker. Beter dan de vorige twee looprondjes, toen ik een beetje (veel) last van mijn knieën had. Misschien kwam het omdat ik voorzichtig(er) ging lopen, omdat er overal regenplassen en regenwormen op mijn route lagen. De afvoer van het hemelwater is in Almere niet overal goed geregeld en dat resulteert in hink-stap-sprong-situaties, omdat de regenplassen  uiteindelijk minimeertjes blijken te zijn.

Ik weet nu ook waarom men regenwormen, regenwormen noemt. Bij iedere regenbui komen ze uit de grond gekropen om zand van hun ringen te spoelen. Ik heb vanmorgen, zonder dat ik overdrijf, meer dan een paar honderd regenwormen op stoepen en fietspaden zien kruipen en kronkelen, en het is niet dat ik het zielig vind wanneer de zolen van mijn hardloopschoenen deze ongewervelde dieren vertrappen, maar de gedachte om stukjes platgetrapte regenworm onder mijn zolen mee te voeren vind ik weerzinwekkend. Ondanks dat ik voorzichtig heb gelopen, ben ik toch sneller gaan lopen dan de voorlaatste twee hardlooprondjes, want ik wil niet al te lang stilstaan bij die vieze gedachte.

20140321-144859.jpg
Oorspronkelijk geplaatst op http://www.happyhardloper.wordpress.com

Negen

On door DrayinDray Bosma4 reacties
  • Negen is 9. 8 + 1. Negen is het natuurlijke getal dat acht opvolgt en tien voorafgaat.
  • Verder valt het getal 9 te definiëren als het getal 3 tot de macht twee.
  • Ieder getal waarvan de cijfersom 9 is, is zelf deelbaar door 9. Bijvoorbeeld: 2817 is deelbaar door 9, omdat de cijfersom 9 is (2 + 8 + 1 + 7 = 18 en 1 + 8 = 9). De wiskundige uitleg hiervoor is de volgende: 2817 = 2000 + 800 + 10 + 7 en dus 2817= 2 × (999 + 1) + 8 ×(99 + 1) + 1 × (9 + 1) + 7 en uitgewerkt geeft dit 2817= 2 × 999 + 8 × 99 + 9 + 2 + 8 + 1 + 7 waarbij we makkelijk kunnen inzien dat de termen met 999 en 99 en 9 deelbaar zijn door 9.
  • 9 is het kleinste Kaprekargetal, omdat 9² = 81 en 8 + 1 = 9. Het is een Motzkingetal.
  • Negen is uiteraard een negenhoeksgetal.
  • Negen is een getal uit de rij van Padovan.
  • Negen komt in de natuur voor bij de geboorte van een mens m.b.t. de maan: de negen manen.
  • In het Hebreeuws heeft de negen dan ook de baarmoeder als teken.
  • Als een negen omgedraaid wordt, wordt het een zes.
  • De negen is de laatste der eenheden in het decimale talstelsel.
  • Negen, als de hoogste enkele cijfer in het decimale talstelsel, symboliseert volledigheid in het bahaigeloof. Bovendien heeft het woord bahá’ in de Abjad-notatie een waarde van 9 en een negenpuntige ster wordt gebruikt om de religie te symboliseren.
  • Negen is een hoofdtelwoord.
  • Negen is ook een palindroom.
  • In de kleurcode voor elektronische componenten wordt 9 aangeduid met de kleur wit.
  • In de kleurcodering in de bibliotheek wordt de 9 door de letter L op een bruin vlak gerepresenteerd.
  • Negen uur in de avond wordt vaak als 21.00 uur geschreven.
  • Dit weblog bestaat vandaag precies 9 jaar.

9

2.259

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Dit is mijn 2.259e blog op Draystation. Vandaag, na acht jaar heb ik het nog steeds volgehouden om hier te schrijven. Niet meer zo vaak (bijna dagelijks) als in het begin, maar toch nog wel wekelijks. Met wat ups & downs.

Even wat statistieken. Vandaag dus het 2.259e blog. Met in totaal 15.909 reacties, maakt dat gemiddeld 7 reacties per geplaatst blog. De laatste jaren zijn die reacties minder geworden. Men twittert, heeft facebook of Path. En velen hebben nu ook Pinterest interesse.

Van mij mogen ze, ik doe tenslotte net zo hard mee. Maar na acht jaar ben ik er wel van overtuigd dat Draystation een blijvertje is.

Skyfall

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Gisteren ging eindelijk het 23e James Bond-avontuur in première in Nederland. Voor het eerst kon ik een Bondfilm op de allereerste dag zien. De zaal zat bomvol—een zeldzaam gezicht tegenwoordig. Het deed me denken aan eind jaren zeventig, toen ik Grease zag en de bioscoop nog een soort heiligdom was.

De film opent met een knal. Bond arriveert na een gewelddadige shoot-out in Turkije, waarbij veel slachtoffers vallen. Meteen daarna zit hij de crimineel Patrice op de hielen, die een harde schijf heeft gestolen met gegevens van geheime agenten. Het is een adembenemende achtervolging: auto, motor, trein. Bond raakt dodelijk getroffen en stort tientallen meters naar beneden. En dan klinkt Adele met “This is the End…”, de iconische titelsequentie laat zien wat we allemaal mogen verwachten.

Het verhaal neemt daarna een serieuze wending. De toekomst van de Engelse geheime dienst ligt onder vuur en M, Bonds baas, wordt aan alle kanten bekritiseerd. Bond keert terug uit de dood en wordt opnieuw op missie gestuurd. Natuurlijk zijn er de mooie locaties en de oogstrelende Bondgirls, maar al snel verschijnt de echte dreiging: Silva, meesterlijk gespeeld door Javier Bardem. Silva is volledig gestoord, maar op een vreemde manier ook onweerstaanbaar en grappig. Het is een slechterik die je haat en tegelijk intrigeert.

Wat volgt is een kat-en-muisspel dat Bond terugvoert naar Engeland, naar plekken uit zijn verleden. Uiteindelijk belanden Bond en M in Schotland, in het ouderlijk huis van James Bond. Hier komt alles samen: het spel, het verleden, de confrontaties. Het is een intense mix van actie, emotie en het onvermijdelijke drama dat bij een Bondfilm hoort.

De film eindigt in Londen, waar Bond opnieuw wordt geconfronteerd met verrassingen die ik niet kan onthullen—spoilers zouden zonde zijn. Wat ik wél kan zeggen, is dat Skyfall Bond weer op de kaart zet als de onmiskenbare spion met stijl, lef en charme. De combinatie van spectaculaire actie, adembenemende locaties en psychologisch slimme confrontaties maakt deze Bond een van de sterkste in jaren.

Er zit iets magisch in een Bondfilm op de eerste dag. Het is niet alleen de spanning van de film zelf, maar ook het gevoel van samen kijken, de collectieve adem in een volle zaal. Iedereen weet: dit is een ervaring, geen simpele vertoning. En dat maakt het kijken extra bijzonder.

Skyfall laat zien dat Bond nog steeds relevant is. De charme, de actie, de gevaarlijke tegenstanders—het klopt allemaal. En ja, Nobody Does it Better.

The 7 Year Itch

On door DrayinDray Bosma2 reacties
16 november is de 320ste dag van het jaar (321ste dag in een schrikkeljaar) in de gregoriaanse kalender. Hierna volgen nog 45 dagen tot het einde van het jaar. Wat gebeurde er in het verleden op deze dag?
367 – Tegenpaus Ursinus wordt in Rome naar Gallië verbannen.
1272 – Hendrik III (65), koning van Engeland overleden.
1877 – Paus Pius IX roept de Heilige Franciscus van Sales uit tot kerkleraar.

1894 – De Turken vermoorden zesduizend Armeniërs in Koerdistan.

1904 – Uitvinding van de elektronenbuis, door John Ambrose Fleming.

1912 – Anton Koolhaas, Nederlands auteur geboren.

1918 – De Hongaarse Volksrepubliek wordt uitgeroepen.

1929 – Renate Rubinstein, Nederlands schrijfster en columniste geboren.

1933 – De Verenigde Staten knopen diplomatieke banden aan met de Sovjet-Unie.

1945 – In Londen wordt de UNESCO opgericht.

1960 – Clark Gable (59), Amerikaans acteur overleden.

1967 – Lisa Bonet, Amerikaans actrice geboren.

2001 – Luc Lutz (76), Nederlands acteur overleden.

1983 – Het Nederlands voetbalelftal behoudt kans op deelname aan het EK 1984.

2001 – Nieuw wereldrecord voor Domino Day met 3.540.562 omgevallen stenen.

2004 – Mijn allereerste blog op Draystation via dray.web-log.nl geplaatst.

SiX

On door DrayinDray Bosma8 reacties

Zo’n 6 jaar geleden, op dinsdagavond 16 november om 20:05 uur werd mijn eerste blog hier gepubliceerd. Sinds die tijd is er in de wereld veel gebeurd. Voor mij ook op persoonlijk vlak, maar ook zeker op cybergebied. Het webloggen is niet meer zo hot als het 5 jaar geleden was. Dit komt mede door de sociale netwerken als hyves, twitter en facebook.

Wanneer ‘we’ iets kwijt willen hoeft dit niet meer via een weblog, via diverse media kunnen we (ook in het buitenland) ons ding kwijt. Dat kan beknopt in maximaal 140 leestekens via twitter of razendsnel (ik kan de wereld in no-time laten weten welke films ik heb bekeken en wat ik online via de PlayStation Store heb aangeschaft via facebook). De wereld wordt kleiner en alles gaat sneller.

Een weblog bijhouden is vandaag de dag een beetje achterhaald en eigenlijk niet meer van deze tijd. Even heb ik gedacht om te stoppen met bloggen en toch doe ik dat niet. Het is voor mij een echt (b)logboek geworden. Als ik precies wil weten wanneer iets in het verleden is gebeurd kan ik het zo terugvinden. Verder vind ik het gefröbel met foto’s en lay-outs nog steeds leuk.

Al zal ik niet meer dagelijks bloggen, toch zal ik mijn meningen en belevenissen hier blijven achterlaten. Na 6 jaar hoort het toch wel een beetje bij mijn leven.

fb

 

Eerste keer

On door DrayinDray Bosma7 reacties

Vandaag was het de eerste dag sinds ik me kan herinneren dat ik geen koffie heb gedronken. Het is niet bewust gegaan, maar de laatste dagen dronk ik steeds vaker thee en minder koffie. Vandaag was ook de eerste keer dat Edo op zijn werk fotomodellen over de vloer had. Dit om de folders en andere documentaties voor de magazijnstellingen op te leuken. Soms begin je iets een eerste keer om het bij die eerste keer te laten en soms een begin van een traditie.. Vandaag vijf jaar geleden was het de eerste keer dat ik hier een blog schreef.

vijf

 

Quantum of Joy

On door DrayinDray Bosma5 reacties

Net terug van de bioscoop. Quantum of Solace. De 22e Bondfilm alweer. Terwijl ik mijn jas ophang merk ik dat ik nog steeds in dat tempo zit. Alsof de aftiteling eigenlijk niet het einde was, maar gewoon de laatste bocht van een achtbaan waar je nét iets te hard doorheen bent gegaan.

Er is al veel over geschreven en gezegd. Over de snelheid, over de kilte, over Daniel Craig die minder charme en meer litteken is. Maar eerlijk gezegd moet ik de film eerst even laten bezinken. Dit is geen Bond die je rustig nipt als een glas goede whisky. Dit is een espresso. Dubbel. Zonder suiker.

Wat vooral blijft hangen is het tempo. De montage van de actiescènes is zo snel dat je ogen soms moeite hebben om bij te blijven. Het knipwerk is nerveus, haast opgejaagd. Achtervolgingen buitelen over elkaar heen. Op daken, op zee, in de lucht. De wereldberoemdste geheim agent lijkt geen seconde rust te krijgen. En wij als kijker ook niet. Het is intens, soms zelfs vermoeiend, maar tegelijkertijd bewonderenswaardig. De film weigert je comfortabel achterover te laten leunen.

Toch vond ik de echte schoonheid niet alleen in die vaart, maar juist in de knikjes naar het verleden. De titelsequentie bijvoorbeeld. Wat mij betreft de mooiste die ik in een Bondfilm heb gezien. De silhouetten, het zwevende lichaam tussen zand en licht, een subtiele verwijzing naar de tijd van Roger Moore. Even voelde het alsof de oude glamour en de nieuwe hardheid elkaar de hand schudden.

En dan de scène met Agent Fields. Levenloos op het bed, bedekt onder de olie. Een onmiskenbare echo van Goldfinger. Zulke momenten zijn cadeautjes voor wie al wat langer meeloopt in het Bond-universum. Je voelt dat de makers weten waar ze vandaan komen, zelfs als ze radicaal een andere toon aanslaan.

Ook de locaties hebben iets klassieks. Exotisch, ruim, met die typische Bond-uitstraling die doet denken aan de jaren zestig. Zonnig en tegelijk dreigend. Stijlvol en gevaarlijk. Het contrast tussen schoonheid en geweld is altijd een van de sterke kanten van de serie geweest, en hier werkt dat opnieuw.

En dan, bijna achteloos aan het einde, het gunbarrel-shot. Bond die zich omdraait, schiet, het scherm dat rood kleurt. Het hoort eigenlijk aan het begin, vind ik nog steeds. Dat ritueel, die vertrouwde opening, is als de eerste maten van een bekend muziekstuk. Maar misschien is het juist passend dat deze Bond de traditie even omdraait. Hij is tenslotte zelf ook nog in wording.

Als ik de film moet beoordelen, kom ik uit op vier sterren. Niet omdat alles perfect is, maar omdat hij lef heeft. Omdat hij durft te breken met verwachtingen. Omdat hij snelheid boven comfort kiest. Dit is geen Bond om gedachteloos te consumeren. Het is er een die je even bij de keel grijpt en pas loslaat als het licht weer aangaat.