De afgelopen dagen hebben we het twee keer gezien. Tijdens het eten zat er naast ons in het restaurant iemand alleen aan een tafeltje voor twee. Geen tweede glas, geen tas op de stoel tegenover zich en ook niemand die ieder moment van het toilet terug kon komen. Gewoon iemand die in zijn eentje uit eten was. Mijn eerste gedachte was beide keren ongeveer hetzelfde: sneu.

Dat is eigenlijk best vreemd. Want is iemand die alleen aan een tafeltje zit daarom per definitie zielig? Misschien vindt diegene het juist heerlijk. Misschien heeft hij of zij maandenlang uitgekeken naar een week zonder rekening te hoeven houden met een ander. Geen discussie over hoe laat er ontbeten wordt, welk strand vandaag aan de beurt is en of ze écht alweer naar datzelfde restaurant gaan. Alleen op vakantie betekent tenslotte ook dat niemand tegen je zegt: “Zullen we zo langzamerhand gaan?” Nee. Ik zit hier prima.

Toch merk ik dat mijn nieuwsgierigheid het al snel overneemt. Wat is het verhaal achter zo iemand? Misschien is er helemaal geen verhaal en zit daar iemand die gewoon graag alleen reist. Thuis een druk leven, veel mensen om zich heen en op vakantie eindelijk stilte. Een boek mee naar het restaurant, rustig iets drinken en kijken naar iedereen die voortdurend met elkaar overlegt. Maar in mijn hoofd ontstaan natuurlijk onmiddellijk andere scenario’s. Misschien ging hij vroeger altijd samen met iemand op vakantie en is die ander er niet meer. Misschien was Karpathos jarenlang hun eiland en heeft hij op een dag besloten toch terug te gaan. Niet omdat het gemakkelijk is, maar juist omdat alle mooie herinneringen daar liggen. Of misschien zit zij daar omdat een relatie een paar maanden geleden is stukgelopen. De vakantie was al geboekt, de vrije dagen waren geregeld en thuisblijven voelde alsof er nóg iets van haar was afgepakt. Dus ging ze gewoon. Alleen.

Misschien heeft iemand jarenlang gewacht op een reisgenoot. Een partner die nooit kwam, vrienden die geen tijd hadden of familieleden die liever ergens anders naartoe gingen. Tot het besef kwam dat wachten op iemand anders een uitstekende manier is om zelf nergens te komen. En misschien zit daar wel iemand die juist dolgelukkig is. Dat vind ik eigenlijk de mooiste mogelijkheid.

Wij zijn blijkbaar zo gewend aan het idee dat vakantie iets is wat je samen doet, dat iemand alleen aan een restauranttafeltje onmiddellijk opvalt. Twee mensen die zwijgend tegenover elkaar zitten en allebei op hun telefoon kijken, vinden we volkomen normaal. Eén persoon die rustig zit te eten en tevreden om zich heen kijkt, vinden we zielig. Als je erover nadenkt, is dat behoorlijk merkwaardig.

Kan ik zelf alleen op vakantie? Ja, dat denk ik eigenlijk wel. Maar dan zag mijn leven er ook anders uit. Was ik alleen en deelde ik mijn leven niet met een partner, dan liet ik mezelf beslist niet thuis zitten omdat er niemand was om mee op vakantie te gaan. Dan stapte ik waarschijnlijk net zo makkelijk alleen in het vliegtuig. Maar dat individuele leven heb ik niet en dat is voor mij gelukkig niet aan de orde. Ik vind het juist fijn om samen op reis te zijn, iets te kunnen aanwijzen en te zeggen: “Kijk daar eens.” Om samen herinneringen te maken waar je het jaren later nog over kunt hebben. En natuurlijk heb je iemand nodig om de schuld te geven wanneer je na een verkeerde afslag ineens boven op een berg staat.

Sinds ik die twee vakantiegangers alleen aan hun tafeltje zag zitten, kijk ik er toch anders naar. Misschien is alleen op vakantie gaan helemaal niet eenzaam. Misschien is het zelfs een vorm van vrijheid waar je behoorlijk wat lef voor nodig hebt. Naar een restaurant lopen en zonder enige gêne zeggen: “Een tafel voor één, graag.” En vervolgens gaan zitten alsof er helemaal niemand ontbreekt.

Omdat er misschien ook helemaal niemand ontbreekt.