Het laatste weekend van november, tijd voor ons om hier thuis de kerstspullen van zolder te halen en de inboedel op te tutten. Lichtjes, boom en ballen. Kerst 2016. Het weer buiten werkt prima mee: koude wind vanuit het Noord-Oosten. Dat geeft toch een extra dimensie aan het ‘decembergevoel’.

Met koude, rode neuzen kunnen we thuiskomen van het boodschappen doen. Verkleumd van de kou, en weer warm worden bij de haard van het vuur en de warme chocomel. Terwijl de kerstlichtjes de boom oplichten, pruttelt de erwtensoep op het vuur. Zelf gemaakt, met uitgebakken spekjes, draadjesvlees en nog meer geheime ingrediënten. Echte winterkost. De tijd van shorts en teenslippers liggen dit jaar nu echt achter de rug.

Het laatste Harry Potter-boek ‘Het Vervloekte Kind’ ligt op me te wachten om verder gelezen te worden. Ik heb er geen haast bij, want eenmaal uitgelezen dan is het Potter-verhaal ook echt uit. Misschien kan ik in de loop van de dag de film ‘A Wonderful Life’ opzetten. Als je moeite had om in de decembersfeer kan komen, dan zal je dat je nu zeker wel lukken. Misschien straks nog even snel onder de hoogtezon. De winter is leuk, maar ik heb heimwee naar de afgelopen zomermaanden, en verlang nu al naar de zomer van volgend jaar.

In Nederland wordt door de omroepvereniging VARA de Amerikaanse comedyserie The Golden Girls op de dinsdagavonden uitgezonden. De serie gaat over vier vrouwen in de herfst van hun leeftijd, die samen in één en hetzelfde huis wonen in Miami. Een 19-jarige jongeman in Den Helder heeft van zijn bij elkaar gespaarde loon een VHS-videorecorder gekocht en neemt braaf iedere week een nieuwe aflevering op. Zo is het dat hij later in 1987 bijna van alle aflevering van het eerste seizoen de dialogen mee kan praten.

Niet wetende dat het synchroon meepraten van afleveringen uit een comedy serie een beetje sneu is, geniet hij wekelijk van de nieuwe hilarische avonturen van de (g)oude(n) dames, en hun -eerder opgenomen, belevenissen. Eén scene uit een van de eerste afleveringen is favoriet en is hem altijd bijgebleven. Hierin vertelt het karakter Dorothy Bzornak, een invalleerkracht, dat ze als een jong meisje enorm veel plezier heeft gehad met haar leerlingen, die ruim 30 jaar jonger zijn. Wanneer ze aan het einde van de dag in haar auto stapt schrikt ze van het beeld dat ze in de achteruitkijkspiegel ziet. Een realiteitsbesef: Ze is echt niet meer zo jong, als ze zich voelt.

Flash Forward: Amsterdam, 2016.

De 19-jarige jongeman van toen is nu 30 jaar ouder, en volgende maand is hij 50 jaar. De jongeman van toen is ondanks zijn belegen leeftijd van nu, toch aangenomen bij een nieuwe werkgever. Bij het bedrijf is het beleid dat iedere nieuwe werknemer diverse trainingen volgt. Zo gebeurt het dat hij samen met jonge stagiaires en studenten de verschillende trainingen krijgt, in de moderne inrichting met veel glas. Naast de behandelde onderwerpen, waar hij al jaren ervaring van heeft opgedaan, is het leuk om tussen de jongeren te zitten.

Tijdens een training, wanneer het buiten zwaar bewolkt is en de regen tegen het raam slaat is er kort een hilarisch moment tijdens de training. De ruimte waar de training wordt gehouden is door het donkere weer buiten, helder verlicht. Nog schuddend van het lachen kijkt de jongeman van toen naar de glazen muur tegenover hem. Het raakt hem. Hij ziet zichzelf en realiseert dat hij niet meer de jongeman van toen is. Meteen denkt hij aan de scene uit de aflevering van The Golden Girls van 1986. Ondanks de schok van realiteit komt er toch een glimlach van herkenning op zijn gezicht.

Hij zei dat ze gelijk had, maar ze moest hem één ding beloven.
Niks te zeggen tegen kids die wél in de Sint geloven. 

Maar zijn dochter is net als hij, een ieder moet haar mening horen.
Dus dat ze er iets van ging zeggen, wist ik eigenlijk van te voren.
De kinderen in haar kleuterklasje klapperden met hun oren.
De meeste gelovigen begonnen zich aan haar storen.

Iemand die beweerde dat hij niet bestond: daar konden ze niet tegen.
Ze hadden die info immers van huis uit meegekregen.
Waarom zouden hun ouders liegen, hun eigen kinderen bedriegen.
En iemand die anders dacht dan hen… Die zag ze vliegen.

Hij zei nog dat ze gelijk had, maar ze moest hem één ding beloven.
Niks te zeggen tegen kids die wél in de Sint geloven.

Ze waren opgevoed met het idee dat de Sint een goede man was.
Dat je geen cadeautjes kreeg, als je iets slechts van plan was.
Dus de meeste dachten: ‘Ik heb het wel met haar te doen.
Die meid geloof niet in hem en krijgt nu niks meer in haar schoen’.

Ze wilden haar overtuigen, probeerde nog met haar te praten.
Maar één ventje in de klas begon haar toch echt te haten.

Hij geloofde zo sterk in wat zijn ouders hem vertelde.
Dat hij na ’t slechte nieuws meteen bij zijn vader melde.
Die vertelde hem dat er nog hoop was, dat de Sint wel zou verschijnen.
Dat alles echt wel goed kwam, dat dit feest niet zou verdwijnen.

Hij zei nog zo dat ze gelijk had, maar ze moest hem één ding beloven.
Niks te zeggen tegen kids die wél in de Sint geloven.

Het ventje zei niet tegen haar, dat ze zich had vergist.
In plaats daarvan heeft ie naar z’n prikpennetje gegrist.
Heeft fanatiek op haar ingestoken, niet een keer gemist.
Het ventje was helaas, een Sinterklaas-extremist.

En hij zei dat ze gelijk had, maar ze moest hem wel één ding beloven.
Niets te zeggen tegen kids die wel in de Sint geloven.

Politieke leiders, voetbalhooligans, geflipte milieu-activisten.
Niet begrepen jongeren, die steeds achter het figuurlijke net visten.
Katholieken, Christelijken, moslim-extremisten.
Blijf staan waar je voor staat, maar laat je vooral niet kisten.

Maar wat je ook gelooft en waar je ook voor staat.
Het mag nooit zo ver komen, dat je de ander haat.

Vanmorgen ben ik eerst een rondje gaan hardlopen. Voor mijn gevoel was ik ruim op tijd uit bed, maar toch was het nog vroeg. Dat vind ik wel een voordeel van de wintertijd: de tijd lijkt minder snel te gaan. Niet alleen heb ik al een klein rondje hardlopen erop zitten, mijn eerste werkweek bij de nieuwe werkgever in Amsterdam heb ik ook achter de rug. Na veel nieuwe impressies heb ik daar toch al snel mijn draai gevonden. Qua werkzaamheden, maar ook inzake het reizen. Mijn reistijd is gehalveerd, en dat is een groot voordeel. Ik heb op werkdagen nu anderhalf uur tijd over voor andere dingen.

Nieuw voor mij is de metro in Amsterdam. Hiermee reis ik 10 minuten per dag niet alleen met andere forensen, maar ook met scholieren, studenten en andere, beetje wazige figuren. Deze mensen zijn niet helemaal zijn te plaatsen. In mijn gedachten zijn het leden van de ‘Wiet Watchers‘. Een beetje als die groep van dikkerdjes, maar dan in plaats van dat zij op de kilo’s letten, zijn zij meer bezig met enkele grammen. Verder hebben beide groepen het doel om er lichter van te worden. Maar verder hebben deze mensen geen invloed op het heen en weer reizen, het zijn tenslotte maar 5 minuten per reis, dat ik onderweg ben.

Vrijdagochtend. Voor me ligt een overeenkomst met betrekking tot beëindiging van mijn arbeidsovereenkomst. Ondanks dat ik 5 maanden geleden een contract voor onbepaalde tijd heb mogen tekenen, is dan toch het tijdstip van het ontbinden van het contract bepaald. Zoals in de overeenkomst staat vermeld ziet de werkgever zich genoodzaakt om dankzij enkele ontwikkelingen, organisatorische wijzigingen door te voeren.

Het was dan ook geen grote verrassing toen me een maand geleden werd medegedeeld dat er geen werk genoeg meer voor me was. Hierdoor is mijn functie als medewerker credit management komen te vervallen. De overeenkomst heb ik getekend en 31 oktober is officieel mijn laatste werkdag. Aangezien ik nog genoeg verlofuren over heb, heb ik vrijdagmiddag voor een laatste keer de deur achter me dichtgetrokken.

Een periode ligt achter me en ondanks het voorstel, dat ik van de week van mijn werkgever kreeg, om eventueel de komende periode in part-timedienst te blijven werken, heb ik de keuze gemaakt om elders werk te vinden. Het waren even twee spannende weken, maar ik ben blij -en opgelucht, dat ik met ingang van 1 november (aanstaande dinsdag) bij een andere werkgever full time aan het werk mag gaan in onze hoofdstad, Amsterdam.

Natuurlijk is een vertrek na ruim een half jaar minder leuk. ‘Afscheid nemen is een beetje doodgaan.’ zeggen de Fransen, en de drama queens. Zo blijkt ook wel uit de berichtjes die ik van collegae mocht ontvangen. ‘We hebben veel gelachen en ik ga je missen!’, ‘Ik ga je missen én vooral je droge humor! Ik hoop dat je een leuke uitdaging vindt in je nieuwe baan,’ en ‘Gemist zal je zeker worden. Je droge humor enneh, meer kan ik niets verzinnen. Heel veel succes en laat af en toe iets van je horen.’ Natuurlijk zal ook ik mijn -bijna, ex-collegae missen, maar ik zal zeker nog van me laten horen. Zo makkelijk komt men niet van me af.