Forever missed. Forever treasured.
Still finding comfort in the memories
Knowing we won’t make new ones
I love the little visits in my dreams,
Blessed to have known you,
And will never forget you.
Love forever.

Na ruim tweehonderd dagen achter elkaar te hebben hardgelopen ben ik daar afgelopen weekend mee gestopt. Sinds 3 december, vorig jaar, heb ik dagelijks mijn hardlooprondje gelopen en nu, na ruim een half jaar van aanhoudend iedere dag de hardloopschoenen aantrekken, heb ik besloten het niet langer te willen volhouden. Ik ga nu voor drie à vier keer hardlopen in de week. Dat vind ik voldoende.

Al weken had ik pijntjes aan spieraanhechtingen her en der in mijn lichaam (online opgezocht) en ging het naarmate de tijd verstreek iedere dag hardlopen me een beetje tegen te staan. Er viel een figuurlijke last van mijn schouder toen ik besloot niet langer iedere dag een rondje te gaan hardlopen, en deze opluchting was voor mij bevestiging van de juiste keuze.

Ik ken de man niet zo goed. Ik weet niet eens zijn naam. Ik ken ‘m van gezicht op de momenten dat ik hem tegenkom tijdens het pendelen met openbaar vervoer van thuis naar mijn werk, en andersom. Het toeval wil dat we beiden dezelfde tijden de trein en metro nemen. Op station Duivendrecht stapt hij, net als ik over, op de trein of metro. Afhankelijk van de heen- of terugweg.
Beiden zijn we er van bewust dat we tegelijkertijd reizen, maar we zijn beiden nog niet zo vertrouwd dat we een knikje van groeten of als gebaar van herkenning naar elkaar geven. We zien elkaar zitten, staan samen te wachten of we nemen beiden de roltrap, en kijken vervolgens weg. Niet dat dit zo erg is, we zijn twee personen die elkaar toevalligerwijs tegenkomen tijdens onze dagelijkse reis. Wanneer het universum het anders wil, raken we ooit wel eens in gesprek. Mocht het niet zo zijn, dan is het ook goed. Ik hou wel van rustig reizen.

De tropische temperaturen van de afgelopen dagen doen iets met me. Ik bedoel hiermee niet het overmatig zweten of het wegsijpelen van mijn innerlijke energie (het dagelijkse hardlopen gaat gewoon door), maar het is meer op emotioneel vlak dat het iets met me doet. Het zal vast te maken hebben met dat de warme temperaturen niet dagelijks zijn en dat daarom de oude herinnering of ervaring als een onbeheerste oprisping naar boven komt.

Het gebeurt dat ik ’s middags door een bijzondere lichtinval bij metrostation Strandvliet aan een moment van vroeger met mijn vader moet denken en ik in een volle metro volschiet. Of zoals vandaag nu het de geboortedag is van mijn schoonvader en mijn oudste zus, Gré, die beiden al een paar jaar niet meer onder ons zijn, me iets meer emotioneel en sentimenteel maken.

Het zijn korte emotionele momenten, misschien niet eens tien seconden, maar ze zijn wel krachtig, en prachtig.

Wanneer ik op een reguliere avond in mijn bed lig en net het licht van het nachtkastlampje heb uitgeknipt, draai ik me op mijn zij en ben ik klaar voor een paar uur slaap.
Gedachtenloos denk ik aan momenten die me willekeurig te binnenschieten. Soms schiet me een droom van toen binnen en af en toe denk ik aan andere situaties die ik heb beleefd. Deze avond komt er een ervaring naar boven van dat ik voor het eerst met scouting op kamp ben. Dit was in de zomer van 1976. Ik mijmer over dat we daar op een grote slaapzaal lagen, ergens in een oud gebouw, midden in het bos in de buurt van Soest. De plastic, rubberen geur van het oude luchtbed kan ik nog goed ruiken en ik ervaar een avond op vakantie van toen ik nog negen jaar jong was. Het leven was toen misschien gewoon en simpel, maar ik wil niet terug naar die tijd. Ik ben gelukkig met mijn huidige leven. Waar ik verder nog over lig te mijmeren weet ik niet, want ik ben langzaam weggegleden in mijn slaap.

Laatst was ik met collega’s op het strand van Zandvoort te vinden. We hadden een afspraak om daar op het strand te jutten. Niet in de zin zoals het vroeger de betekenis had; op het strand aangespoelde voorwerpen toe-eigenen, maar het had alles te maken met het schoonhouden van het strand. Het terugdringen van aangespoeld plastic en te voorkomen dat de enorme plasticsoep zich uitbreidt tot een plastic-oceaan. De organisatie ‘Juttersgeluk’, waarmee we het strand afzochten naar aangespoelde rommel, zorgt ervoor dat het gejutte plastic gerecycled wordt tot unieke circulaire producten, en dat het strand verschoond blijft van verdere vervuiling.

Sinds februari 2009 heb ik een account op Twitter. In de afgelopen veertien jaar heb ik af en toe wat boodschappen met maximaal 144 tekens de virtuele wereld ingegooid, met vooral mijn persoonlijke mening waarvan ik toen dacht dat iemand daar op zat te wachten. Toen ik een paar jaar geleden geen zin meer had in het delen van negatieve gedachtes, werd het twitteren ook minder. Daarbij vind ik het ook helemaal niet belangrijk meer wat anderen van mijn mening vinden, en andersom helemaal. Ik vind het helemaal niet van belang hoe de ander denkt over de zogenaamde maatschappelijke zaken. Voor of tegen: Android of IOS. Zomer of winter. Religie of atheïsme. Ik vind het zo onbelangrijk, de eeuwige strijd tussen twee kampen. Dit is wellicht ook een van de redenen dat ik hier niet zo veel te bloggen heb.

Ik besef ook wel dat de bovenstaande gedachtes enorm veilig zijn. Het is het leven alleen maar leuk en opgetogen maken. Alles comfortabel maken zonder je zorgen te maken over al het andere wat jou niet blij maakt. Dat is gemakkelijk, want zo zal je geen figuurlijke tegengas krijgen. Ik heb ook nooit de behoefte gehad om het achterste van mijn tong te laten zien. Ik zit niet te wachten op een schreeuwerige tegenreactie op een uitspraak waarvan ik denk dat deze onschuldig is. Veel mensen zoeken vaak -met de eigen gedachten als referentiekader- meer achter uitspraken, terwijl deze er niet altijd zijn. Ik besef dat ik hiermee mezelf enorm tegenspreek over het idee dat de mening van een ander me niets doet. Maar het is misschien niet de mening van een ander, maar juist de reactie van een ander die mij hier meer alert op maken. Ik wil mijn gedachtes of mezelf niet verdedigen, maar wellicht moet ik me eens wel uitspreken en me geen zorgen maken over de reactie van een ander. Gewoon minder apathisch.

Toen ik tegen het einde van januari jl. dacht dat wanneer ik per maart ’23 bij mijn nieuwe werkgever kon beginnnen en we daarmee een aantal maanden verder in het jaar waren, hiermee ook de winter voorbij zou zijn. Ik zou voor dat moment klaar zijn voor het mooie voorjaarsweer. We zijn nu inmiddels net zo veel maanden verder en nog steeds wacht ik op dat mooie voorjaarsweer. Wellicht dat ik sindsdien maximaal drie warme dagen heb kunnen herkennen, maar dan nog is dat aantal dagen zeer positief berekend. Het wil gewoon nog even niet vlotten met de mooie zomerse voorjaardagen.

Het is een beetje als de Nederlandse act, gisteren bij ’t Eurovision Song Contest. We hadden de hoop dat we door zouden gaan naar de finale, aanstaande zaterdag, maar het mocht niet zo zijn. Achteraf is het makkelijk praten natuurlijk, maar ik had er al maanden geen goed gevoel bij. Ieder jaar, bij het bekendmaken van onze jaarlijkse inzending voor het Songfestival, check ik altijd een avondje naar de reacties die op YouTube gedeeld worden en de buitenlandse youtubers waren toen al niet erg enthousiast.

Zoals gezegd; achteraf weet iedereen het beter. Het optreden van Dion en Mia vond ik ook allemaal nèt niet goed genoeg. Het lag in ieder geval niet aan de inzet van het frisse duo, maar je kon de spanning (zenuwen) van hun gezicht aflezen. Ook vond ik het nummer Burning Daylight niet spannend genoeg, en de act (rondlopen op een draaiende schijf) begreep ik gewoon niet. Ik hoorde later in een talkshow met de altijd aanwezige ervaringsdeskundigen dat het, het het duo ontbrak aan ervaring en dat het nummer te onpersoonlijk voor hen was om te overtuigen. Ik weet het niet, ik ben geen ervaringsdeskundige. Ik ga ervan uit dat het volgend jaar allemaal wel weer goed komt. Ik heb er nu al zin in!

Ik kreeg van de week het bericht van WordPress dat ze weer het jaarlijkse bedrag voor mijn hosting-abonnement van dit weblog van mijn bankrekening gaan incaseren. Het gaat hier niet om een kinderachtig bedrag, waardoor ik van mening ben dat ik hier wel eens vaker een stukje tekst met die paar volgers van deze persoonlijke website mag gaan delen.

Van de week zat ik weer in de trein, onderweg vanuit het werk, terug naar huis (thuiswerken lijkt zo lang geleden) en ik zat weer even te ‘luistervinken’ naar een gesprek tussen twee jongemannnen van, ik denk, nog net geen twintig jaar. Ik zit daar met mijn witte oordopjes in mijn oren, een beetje met mijn hoofd meeschuddend op de stille muziek (pauze-stand) en iedereen denkt dat je in je eigen wereld leeft.

Het gesprek gaat over afgelopen Koningsdag en een van de twee jongemannen heeft het erover dat er een irritante chick in Amsterdam was die beweerde dat hij homoseksueel was, want hij schonk haar geen gewenste aandacht en daarom moest deze jongeman volgens de chick wel van mannen houden. Lachend melde hij zijn gesprekspartner dat hij haar lik op stuk had gegeven, want hij had haar geantwoord dat het juist andersom was.

Want wanneer hij gay was geweest had hij juist alle aandacht voor haar gehad, want met die enorme vierkante kinnebak van haar had ze meer weg van een vent dan dat ze ook maar ites vrouwelijks had. Op de vraag over hoe ze hierop reageerde bleef hij het antwoord schuldig. De beide jongens kwamen niet meer bij van het lachen en de trein reed inmiddels het station, mijn eindbestemming, in.

Het is de eerste dag van de maand mei en dit betekent niet alleen dat het voorjaar er is, maar ook dat het circus met de naam Eurovision Song Contest weer in Europa en de enkele landen daarbuiten is neergestreken. Dit jaar neemt het figuurlijke circus in Liverpool plaats en ik heb begrepen dat sinds het afgelopen weekend alle kandidaten naar de Engelse badplaats zijn afgereisd om zichzelf op de kaart te zetten en vooral ook om te reperteren voor hun act die over twee weken over de hele wereld uitgezonden zal worden.

Toen ik vorige maand voor het eerst zo’n beetje alle inzendingen mocht beluisteren was ik niet echt enthousiast en kan ik begrijpen dat de mensen die helemaal niets begrijpen van het circus Eurovision Song Contest het alleen maar een zootje lawaai vinden. Na een paar keer beluisteren kon ik wel enige onderscheid maken tussen alle herrie en had ik ook een paar favorieten die ik wel een plekje in de finale zie staan.

Nu lijkt het wel dat ik de laatste jaren eerst een aanloop nodig heb om te wennen, en te genieten, van alle Europese inzendingen. Natuurlijk is niet alles herrie en heb ik door het muzikale geschal toch wel de mooiere muzieknummers kunnen herkennen, en af en toe -zoals bijna elkaar jaar- heb ik een guilty pleasure. Een nummer dat ikzelf ook een beetje tenenkrommend vind, maar toch wel heel leuk vind. Het gaat me niet om de hoge kwaliteit van de muzikale nummers, eigenlijk is het mij te doen om het gehele circus dat dit festival is, en één maand in het jaar van muzikaal geweld dat moet wel kunnen. Volgende week geniet ik met volle teugen wanneer dinsdag de eerste halve finale wordt geopend met ‘Good evening Europe, and good morning Australia!‘.

Vandaag liep ik mijn honderdtwaalfste hardlooprondje van dit jaar. De voorgaande jaren liep ik het honderdtwaalfste hardlooprondje pas halverwege de maand oktober, maar begin dit jaar ben ik begonnen met iedere dag een run te doen, en zo ren je dus in de maand april al je honderdtwaalfste hardlooprondje.

Sinds 3 december vorig jaar heb ik iedere dag een run gedaan en een snelle optelsom leert me dat ik vandaag honderdeenenveertig dagen aaneengesloten heb hardgelopen.
‘Gekkenhuis,’ zou mijn moeder vroeger gezegd hebben, en ik kan haar geen ongelijk geven.

Met mijn zesenvijftig jaar iedere dag, minimaal drie kilometer hardlopen, eist nogal wat van je. Lichamelijk gezien. Geestelijk is het prima vol te houden. Hardlopen is als mediteren. Het geeft je hoofd rust, maar met het lichaam is dat even anders. Mijn body schreeuwt af en toe om rust en dat gaat niet wanneer je iedere dag wil hardlopen.

Ik kijk het nog even aan. Misschien dat de pijntjes en ongemakken vanzelf overgaan, en misschien helpt het ook wanneer ik de afstanden van de hardlooprondjes kort houd, want ik vind het nu nog te voorbarig om dit jaar na honderdtwaalf dagelijkse hardlooprondjes te stoppen met mijn dagelijkse runs.

Het vorige stukje tekst van afgelopen zaterdag kunt u zien als een gastblog die onder mijn naam een paar regels tekst heeft geschreven over alcholvrije drankjes. In werkelijkheid was het een gegeneerde tekst via een ChatGPT, de kunstmatig intelligente chatbot die met de door mij gegeven opdracht ‘schrijf iets leuks over alcohovrije drank’ de geplaatse tekst naar boven bracht.

Het idee is leuk en misschien aantrekkelijk, maar kunstmatige intelligentie kan pas met een mening komen wanneer er ervaring over is gedaan, en ik ben van mening (weet bijna zeker) dat een chatbot nooit ervaring met alcoholvrije drank heeft gehad. Laat staan ooit iets genuttigd te hebben. Natuurlijk zullen diverse instructies en vervolgstappen een algoritme kunnen helpen met een mening of zelfs een betoog te kunnen houden, maar het is nooit een ervaring uit eerste hand. Het blijft een aanname. Denk ik.

Mousserende wijn staat bekend om zijn feestelijke karakter en wordt vaak geassocieerd met bijzondere gelegenheden. Maar wat als je geen alcohol drinkt? Dan kan de keuze voor een non-alcoholische optie nogal beperkt zijn. Gelukkig zijn er steeds meer alcoholvrije mousserende wijnen op de markt die net zo feestelijk zijn als hun tegenhangers met alcohol.

Toch zal niet iedereen even enthousiast zijn over alcoholvrije mousserende wijn. Sommige wijnliefhebbers zien het drinken van wijn zonder alcohol als een soort vloeken in de kerk. Immers, wijn wordt gemaakt van druiven en als er geen alcohol in zit, kan dat toch eigenlijk geen echte wijn zijn?

Maar aan de andere kant, is het niet fantastisch dat mensen die om welke reden dan ook geen alcohol willen of kunnen drinken, toch kunnen genieten van het feestelijke karakter van mousserende wijnen? En hoe zit het met mensen die gewoon geen fan zijn van de smaak van alcohol? Voor hen kan een alcoholvrije mousserende wijn juist de perfecte keuze zijn.

Kortom, laten we niet te snel oordelen over de keuzes van anderen als het gaat om non-alcoholische dranken. Als we allemaal wat meer openstaan voor nieuwe smaken en producten, dan kan de wereld van non-alcoholische mousserende wijnen nog weleens flink groeien en kunnen we binnenkort allemaal proosten op een gezondere en meer diverse feestcultuur!