Na een stilte van bijna 50 dagen vind ik het wel weer even tijd om hier iets te plaatsen. Mijn weblog is als een vage kennis geworden; eens in de zoveel tijd maak ik even tijd om ze aandacht te geven. Het is niet dat ik niets meemaak, of dat wat ik meemaak niet noemenswaardig is, maar ik vind het delen van mijn mening steeds minder belangrijk. Het is niet dat ik vind dat anderen dat ook niet moeten doen, want ik lees graag andere weblogs en diverse columns, maar het spuien van mijn mening geeft me geen voldoening. En het alledaagse leven om te delen heb ik al eens eerder benoemd op dit blog.
Hoewel? Sinds dit jaar is het voor het eerst dat onze walnotenvoorraad niet meer goed wordt aangevuld. Het is niet dat onze walnotenboom dood is, of door het veranderende klimaat (is dat wel zo?), dat er geen walnoten meer aan groeien. De reden ligt elders. Onze walnoten worden, nadat ze vers op de grond zijn gevallen gestolen. De daders zijn bekend. Het zijn de eksters die hier in de buurt hun habitat hebben. Ik zat laatst dromerig naar buiten te kijken en zag dat er na een walnotensprong, een ekster zeer enthousiast er achteraan sprong. Walnoot tussen de snavel en op straat voor ons huis naar beneden laten vallen. Om daarna de inhoud zelf op te peuzelen.
Vandaag is het de laatste dag op het eiland Zykanthos. Morgenochtend worden we verwacht om vroeg bij de weg te staan om opgehaald te worden voor de transfer naar het vliegveld. Vandaag was ook weer een vakantiedag zonder huurauto, dus waren we een beetje aan huis gebonden. Ook niet erg, zo leer je iets meer van de omgeving (hou ik mezelf voor).
We zijn voor een wandeling op en neer de drukke weg naar het strand van Laganas gelopen, en hier en daar een souvenierachtige herinnering aangeschaft. Mochten we spijt van de aanko(o)p(en) hebben, dan kunn we deze nog altijd als verjaardags-, sinterklaas- of kerstcadeau slijten. Win/win-situatie! Maar ik ben wel tevreden met wat we straks meenemen in onze koffers.
Vanmiddag hebben we bijna de hele middag bij het zwembad gelegen. Ik heb nog iedere dag een flink aantal baantjes gezwommen, want ik ben niet zo goed in het ronddobberen in een opblaasdonut. Wel is het gelukt om onder de parasol een flink aantal bladzijden te lezen. Hierbij ben ik, ondanks het herhaaldelijk insmeren van factor 30, toch een beetje verbrand. Morgen in het vliegtuig lees ik mijn boek wel uit.
Vanavond zijn we voor een laatste keer naar het centrum van Laganas gelopen en hebben voor de tweede keer bij Mandala gegeten. Er was live muziek aanwezig. Een pianist die herhaaldelijk het thema van de film Love Story inzette. Na een paar herhalingen kwam de pianist dan toch los en volgde er een variatie aan diverse evergreens. Bij het thema van The Godfather had ik inmiddels afgerekend en konden we naar ons logeeradres wandelen. ‘Thuis’ hebben we nog wijn, bier en wat ouzo op te maken, want weggooien is zonde.
Vandaag was het de laatste dag dat we gebruik konden maken van de huurauto, dus hebben we in de ochtend nogmaals het eiland rondgetoerd en zijn rond twaalf uur in de hoofdstad met de gelijke naam als het eiland uitgestapt. Bij de havenkom de auto geparkeerd en van daaruit een rondje gelopen.
Opvallend waren de vele (half) vergane schepen in de haven. Doen alle toeristen zoveel moeite om een foto of een bezoek aan het beroemde, roestige scheepswrak op een afgelegen en moeilijk bereikbaar strandje te maken, stikt het van de wrakken in de haven van de hoofdstad!
Nadat we inmiddels uitgekeken waren op de diversiteit van scheepswrakken zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid voor onze lunch. Deze vonden we ook meteen bij de haven. Gelukkig maar, want het was -ondanks de stevige zeewind, toch heel warm in de hoofdstad. We vonden een plekje bij Spartakos Taverna, waar we een een frisse Griekse salade hebben genuttigd.
In de loop van de middag hebben we de hoofdstad verlaten en hebben we in de buurt van ons logeeradres nog wat boodschappen gedaan, om daarna de tank van de auto weer bij te vullen zodat we aan de verplichting van het huurcontract hebben voldaan. ‘Thuis’ hebben we relaxt gedaan en zijn in de vroege avond naar het centrum van Laganas gelopen. Hier hebben we voor een tweede keer bij GReco’s gegeten. Dit keer iets minder lekker/succesvol, maar dat komt waarschijnlijk door de enorme drukte in het restaurant.
Nu zitten we voor op ons terras. Er staat hier een stevige wind, maar het is nog steeds ruim zevenentwintig graden. We wachten nog even tot het eten is gezakt, nemen nog een glas wijn en gaan daarna door naar ons bed.
Vandaag een kort verslag. We waren laat uit bed. Het is tenslotte zondag. Geloof ik. Toch? In de ochtend besloten we nogmaals naar de grootste Griekse vlag ter wereld af te reizen, want na enig speurwerk op het internet bleek dat we van de week in een verkeerde plaats op zoek waren naar deze aanzienlijke vlag. Als een mislukte opdracht in ‘Wie is de Mol’. Na een rit van ruim een half uur kwamen we aan bij restaurant Keri Lighthouse, vanwaar je het beste zicht hebt op de vlag. Bleek dat het restaurant pas om half één opengaat. Ruim anderhalf uur wachten zat niet in de planning. Tot later. Of niet.
Hierna besloten we af te rijden naar een stukje strand, ten noordoosten van het eiland. Wederom een ritje van bijna een uur, door dalen en pieken over de achtbaan-achtige wegen die het eiland rijk is. Het blijft bijzonder om via de toegankelijke wegen ineens door een klein dorp te rijden, waar de weg verandert in een achteraf steegje. Het kan op Zykanthos. Heel even reden we door Kouliomenos, een gehucht met een bijzondere kerktoren, waarop een doodskop met zwaarden en het ‘Alziend oog’ stonden afgebeeld. Alsof ik in een niet virtuele game van Uncharted zat.
Na een korte fotoshoot reden we door naar het strandje. Het was al aardig druk op de weg en eenmaal bij het strandje aangekomen was het heel druk. Zo druk dat het zou zijn alsof je je badlaken op de Regulierdwarsstraat tijdens gaypride wilde neerleggen. Een no go. Daarop besloten we terug naar ons logeeradres te gaan om de rest van de middag bij en in het zwembad te gaan liggen. Helemaal niet verkeerd. Zeker niet wanneer je een spannend boek hebt.
‘s Avonds zijn we weer naar het centrum van Laganas gelopen, waar we voor een tweede keer bij Super Paradiso zijn gaan eten. Wederom kwalitatief lekker gegeten, hoewel mijn fetakaas uit de pan, qua presentatie en smaak, een beetje fantasieloos was. Nadat het later in de avond iets te gezellig werd (gasten werden uitgenodigd om de sirtaki te dansen en iedere halve minuut ‘Opa!’ te roepen), was dit de aanwijzing om de rekening op te vragen. Kindertheaters of buurthuisactiviteiten zijn niet aan mij besteed. Op de terugweg naar mijn fles wijn hebben we nog toeristische gadgets, zoals een T-shirt en petjes met het eiland erop aangeschaft.
Er heerste toch een gevoel van ontevredenheid over dat we gistermiddag geen blik op het scheepswrak bij Navagio Beach konden werpen, dus besloten we deze ochtend nog een laatste poging te wagen. Edo had ergens gelezen dat de toeristenmassa pas vanaf 10:00 uur aanwezig zal zijn, dus het plan was om op tijd onderweg te zijn.
Rond negen uur zaten we in de auto richting het noordwesten. Inmiddels raakten we (Edo) al enig gewend aan het wegdek met de verrassende bochten en stevige hellingen (en de stevig hellende bochten) en waren we binnen het uur op dezelfde plek als gistermiddag. Het was er rustiger. Gelukkig. Bij het uitzichtpunt was er wel een rij, maar deze was te overzien. Gelukkig waren mijn verwachtingen over het wrak niet te hoog, anders had ik een aardige teleurstelling te verwerken.
Bij het uitzichtpunt moest je op je tenen gaan staan om het scheepswrak in z’n geheel te kunnen zien, en dan was dat ook nog net geen stipje. Er zijn ansichtkaarten te koop waarop het wrak er beter/duidelijker op staat. Na snel een paar kiekjes en één selfie te hebben geschoten, zaten we al rap in de auto met airco. Hier besloten we te vertrekken naar de vuurtoren, ook bekend als Skinari Lighthouse. Een aardige trip waarbij het wegdek opvallend goed, heel recent, aangelegd was.
Toegang tot de vuurtoren was er niet, dus zijn we even verderop naar een ander uitkijkpunt geweest, waar heel veel trappen waren om te kijken naar/in de ‘blauwe grotten’. Terug bovenaan de trappen hebben we meteen geluncht (club sandwich en verse jus d’orange) om op krachten te komen. Hierna vertrokken we richting Zakynthos-stad, en daar voorbij om de Venetiaanse Brug uit 1805 (of de restanten ervan) in Argási te bewonderen. Hiervoor moesten we wel illegaal over de terrassen van diverse hotels lopen, maar het is ons gelukt.
Na een korte foto-shoot van de vervallen brug zijn we richting ons logeeradres gegaan om wederom in en bij het zwembad te liggen. we hebben tenslotte vakantie. In de avond zijn we weer richting het centrum gelopen, op zoek naar een restaurant, tot Edo een zijstraatje zag waar best veel eetgelegenheden waren. Uiteindelijk zijn we bij Greco’s, een Grieks/Pools restaurant, aangeschoven, waar we heerlijk hebben gegeten. Hierna weer terug gelopen en nu bijkomen en uitbuiken op het zitje voor ons appartement.
Vanmorgen ging tijdens de vakantie de wekker, want ik wilde gaan hardlopen. De autist in mij wil/moet minimaal elke week eenentwintig kilometer hardlopen en voor deze week moest ik nog minimaal vijfenhalf kilometer hardlopen. Dus wat doe ik dan? Dan plan ik een route van ongeveer zes kilometer in, zodat die eenentwintig kilometer wordt aangetikt. Daarom ging de wekker om half zeven.
Vanmorgen had het ook even flink geregend (voor het eerst sinds april jl. hoorde ik later) en begon de run al lekker vochtig en beklemmend. Ik had besloten de drukke weg naar het centrum van Laganas af te lopen, tot aan het strand en dan weer terug. Veel gaten in de weg en vooral veel op- en afstapjes. Normaal gelopen valt dat niet op, maar nu wel. Mede door de hoge vochtigheid en temperaturen kwam ik doorweekt ‘thuis’. Ik ben/moest gaan afkoelen in de ijskoude jacuzzi. Wat een verademing!
Nadat ik was opgeknapt (douchen en ontbijt) kwam de man van EuroHire onze huurauto afleveren. We kregen diverse instructies en tips over het autorijden op het eiland, en al snel waren we er klaar voor om het eiland te ontdekken. Edo wilde graag de allergrootste Griekse vlag ter wereld bij Limni Kiri zien, dus dat was onze eerste doel. De Peugeot 208 is een pittig autootje met een prima werkende airco en in no time waren we op plaats van bestemming. We weten niet wat het was, maar we konden geen grootste vlag zien. Waarschijnlijk bij de laatste wasbeurt enorm gekrompen, ofzo.
Geen tegenslag, maar een gepasseerd station. Op naar de volgende bestemming: Shiza Cross van Kambi. Het witte kruis herinnert eraan dat in 1944 tijdens de Griekse Burgeroorlog een aantal partizanen door hun tegenstanders in de zee werden gegooid. Een gevalletje van joep-doei-de-mazzel. Hier wilde we even lunchen, maar de serveerster (of aanwezige medewerkster) zei dat we alleen iets konden drinken, want de keuken ging pas om twaalf uur open. Een snelle blik op ons horloge gaf aan dat het twee minuten voor twaalf was. Prima, een hint is snel begrepen. Joep-doei dan maar!
We reden verder. We waren wel benieuwd naar het ‘wereldberoemde’ scheepwrak op het Navagíou Beach. Halverwege nog even geluncht bij Exo Chora, waar we een machtige omelet hebben gegeten, en daarna door naar het wrak op het strand. Je kan dus niet via het land op het strand komen, maar met de auto kom je wel op het punt waar je naar beneden kunt kijken naar het scheepswrak in de verte. Bij het uitkijkpunt aangekomen liepen we tegen een enorme lange rij met toeristen aan. No way dat ik minutenlang in de zinderende hitte ga staan wachten voor een mislukte selfie. Dan kan ik het nog beter fotoshoppen.
Hierna besloten we weer naar ‘thuis’ af te rijden. Een ritje van nog geen uur door het bergachtige landschap. Geen autoproblemen of off the road-momenten, met de huurauto dit keer. Bij ons appartement aangekomen hebben we nog even bij en in het zwembad gelegen, totdat de omelet verteerd was en we weer trek kregen. En wederom liep ik langs de drukke weg naar het centrum van Laganas, waar we uiteindelijk bij Mandala heerlijk hebben gegeten. Om half negen liepen we terug naar ons logeeradres waar we buiten nog hebben genoten van een glas witte wijn.
Terugkomend op het laatste woord van het vorige bericht: Cocktails. Daar zijn we gisteren dus niet aan toegekomen. Na het eten bij Super Paradiso aan het strand, waar we overigens heerlijk en (te) veel hebben gegeten, was het weer een wandeling van bijna drie kilometer terug naar ons appartement. Het gegeven dat we al ruim twintig uur op de been waren, gaf mij een klein verval in energie. Dit resulteerde in het vroeg naar bed gaan. Rond negen uur lag ik al in diepe slaap op ons tijdelijke bed. Dat overigens een prima bed is.
Vanmorgen was ik duidelijk uitgerust en zeker op tijd wakker. Nadat ik de douche had ervaren (pisstraal en temperatuur erg onregelmatig) gingen we voor het ontbijt bij de receptie. Voor ons een afstand van anderhalf keer struikelen, dus dat viel zeker mee. Het ontbijt was qua keuze karig, maar verder hartstikke prima. Hierna een korte (oké, ruim anderhalve kilometer) wandeling naar de plaatselijke buurtsuper, waar we voldoende (witte wijn!) hebben ingeslagen. Weer die anderhalve kilometer terug gewandeld en toen relaxt bij, en in, het zwembad gelegen.
Deze activiteit hebben we tot aan het einde van de middag volgehouden. Hierna ‘thuis’ nog even relaxt in de jacuzzi gezeten, met een glas witte wijn in de hand. Vakanties, je kan er alleen maar van houden. Na het relaxmoment zijn we op zoek gegaan naar het restaurant Achilles waar we gisteren voorbij zijn gelopen. Een restaurant in een soort van tuin met olijfbomen en aparte waterornamenten. Het bier en het eten was prima. Misschien komen we hier nog eens terug.
Eenmaal terug bij ons appartement wilden we op de roofgarden voor de cocktails gaan, maar de bediening was te druk met andere gasten en de paar vakantiegangers die overgeboekt waren en hier een slaapplaats probeerden te verkrijgen. Heel even moest ik aan het overbekende kerstverhaal denken. Waar ik verder niets mee heb. Gelukkig hadden we nog een flinke voorraad witte wijn in onze kitchenette staan en hier genieten we nu van op het terrasje voor ons appartement. Morgen gaan we met de huurauto het eiland nog meer ontdekken!
Vanmorgen vroeg vertrokken we om 01:00 uur richting Schiphol. Het vliegveld stond de afgelopen maanden vaak in het nieuws betreffende de enorme drukte van reizigers en de onderbezetting van personeel. Verhalen over gemiste vluchten, zoekgeraakte bagage en nog meer chaos, waren meer de regel dan uitzondering. De tip van onze reisorganisatie was dan ook om ruim van te voren aanwezig te zijn. Vandaar het vertrek om 01:00 uur van huis voor een vlucht naar Zakynthos om 05:20 uur.
Het was op dit tijdstip rustig op de snelwegen (duh), daarom waren we lekker vlot op Schiphol aangekomen. Van de parkeerplaats met de pendelbus waren we ook vlot gearriveerd bij de terminal. Het was overal rustig op het vliegveld. Enorm rustig in vergelijking met de verhalen van de afgelopen maanden. Het inchecken hadden we al thuis online gedaan, dus het was alleen naar de bagage-drop en voorbij de douane. Alles in no time gedaan. Bij de gate was het echte lange wachten. Hier hebben we een paar uur gewacht tot we konden boarden.
Eenmaal aan boord van de Boeing 747 ging alles als vanouds. De introductie over wat te doen bij ongeplande gebeurtenissen (zuurstofmaskers en nooduitgangen) en de ouderwetse, niet meer van deze tijd, mededeling dat dit een niet-roken-vlucht is. Hierna was het snel opstijgen en vlogen we al heel snel boven Duitsland. Na het bekijken van een film (op mijn iPhone gedownload), waren we al bijna op onze plek van bestemming.
Gearriveerd oo het Internationale Vliegveld, had ik via de air-tags al gezien dat onze koffers niet waren achtergebleven. Nadat we de kofffers van de bagageband hadden geplukt, zaten we al snel in de transferbus op weg naar onze accommodatie. Serenity Luxury Agrilla. Ons appartement valt ons zeker niet tegen. Precies zoals beschreven toen we de reis eind april hebben geboekt. Inmiddels hebben we in het zwembad gelegen en onze privé-jacuzzi gezeten. Straks op zoek naar een fijn Grieks restaurant en daarna cocktails!
Yesterday our beloved cat Harpo was hit by a car and died. Afterwards he was picked up by the veterinary ambulance. At the end of the afternoon we got a call that we could pick him up. I will miss him, that old deaf cat.
Gisteren was het eindelijk zover. We konden weer met meerderen tegelijk een officieel rondje hardlopen in Almere; de Almere City Run. Dit was sinds 2019 weer de eerste keer dat we met honderden hardlopers rond het Weerwater konden rennen. Ik hoop dat evenementen als deze voortaan blijven verschoond van annulering door lockdowns of andere pandemie-gerelateerde zaken.
Zoals altijd was ik in aanloop naar de Almere City Run een beetje gespannen. Als een kind dat ’s ochtends weet dat het de dag van het schoolreisje is. Zenuwachtig. Maar dan om de goede, positieve redenen. Een gevoel dat ik de laatste twee jaar te weinig heb meegemaakt. De virtuele runs zijn leuk, maar missen het sensatiegevoel. Daarbij weet niemand langs het parcours dat je een virtuele run doet en zullen ze je niet aanmoedigen.
Bij thuiskomst is alleen de kat of hond blij dat je er weer bent (wanneer de kat nog geen eten heeft gehad). Ook is er thuis niemand die jou die welverdiende medaille om zal hangen. Die krijg je later via de post bezorgd. Prima en leuk, maar sinds de lockdowns en de andere pandemie-gerelateerde opsluitingen, is het ontvangen van post (online bestellingen) een alom bekend gevoel geworden. Het geeft geen emotionele prikkel.
Het officiële hardlooprondje, de Almere City Run, was me dan ook heel welkom. Het opgewonden gevoel in het startvak en het aftellen naar het startsein. Het moment dat je de hardloopapp activeert wanneer je begint met hardlopen en de korte gedachten van: stel dat ik het net niet redt, die effing tien kilometers. De laatste weken hardlopen gingen ook niet heel vlot. Gelukkig zijn deze pieker-momenten van korte duur en heb je genoeg afleiding van andere hardlopers de mensen langs parcours.
De run ging goed. Geen pijntjes of andere narigheden, behalve een vermoeid gevoel, maar dat kwam meer door het benauwde weer. Na nog geen vijftig minuten liep ik over de finish. Blij dat ik de run in één keer had uitgelopen, blij met mijn tijd en blij met mijn medaille.
Zondagmiddag. Ik loop de slaapkamer in en open een lade van de linnenkast om een stapeltje schoon en strak gevouwen wasgoed op te bergen. Buiten schijnt de zon. Over een half uurtje is de zon gedraaid zodat deze op het slaapkamerraam zal schijnen. Ik herinner mezelf er aan dat ik niet moet vergeten straks het rolgordijn naar beneden te trekken, anders is het vanavond te warm in de slaapkamer. Ik sluit de lade van de linnenkast en ik hoor buiten, onderaan het slaapkamerraam stemmen. Het lijkt alsof het gesprek vanuit mijn voortuin komt en nieuwsgierig werp ik een blik naar buiten.
Twee vrouwen vlakbij onze voortuin. Hun auto staat scheef geparkeerd op onze oprit. Ze staan bij, en wijzen naar onze kat in het plantsoentje ernaast. Ze discussiëren over wat te doen. Ik weet niet waar ze het over hebben, maar ik voel aan alles dat ze onze oude, dove kat mee willen nemen. In no time sta ik beneden, buiten in onze voortuin. Nog voordat lk kan vragen wat hier aan de hand is, schrikken de dames zich het spreekwoordelijke hoedje. De dames staan nu midden in het plantsoentje. Hortend en stotend geven ze een antwoord. Ze dachten dat er iets mis met de kat was.
Op mijn vriendelijkst, of wat ervoor doorgaat, vertel ik het duo dat het onze oude, dove kat is en dat hij iets luider miauwt dan gewoon, omdat hij zichzelf niet kan horen. Een mevrouw met een mislukte kleurspoeling (want roze en groene lokken, was dat echt de bedoeling?) en een te strakke ruitjesbroek stapt rugwaarts het plantsoentje uit. De andere mevrouw staat een beetje verscholen achter de mislukte kleurspoeling. In haar rechterhand draagt ze een kattenreiskoffertje. Langzaam en als verslagen stappen ze in hun auto. Ik denk dat ik net op tijd naar buiten ben gelopen, anders had ik een kat als vermist kunnen opgeven. Welke mensen zijn het die met een kattenreiskoffer in de auto door de stad cruisen om katten ‘op te vangen’?
Nadat ik na ruim vijf maanden niet meer naar het werk in Amsterdam ben geweest en het thuiswerken sinds vorige maand wekelijks werd onderbroken door een paar werkdagen op kantoor, stond mijn grote vriend/fiets geduldig voor onze reünie op me te wachten bij het metrostation. De fiets was hier en daar roestig verkleurd en met wat spinrag bedekt, maar wel met volle, stevige fietsbanden heeft de herenfiets met de naam Medleygeduldig op mijn terugkeer gewacht. De afgelopen weken bracht hij me kreunende en piepend naar kantoor en weer terug naar kantoor. Afgelopen dinsdagmiddag heb ik ‘m nog veilig in de fietsenstalling van metrostation Sneevliet, beveiligd achtergelaten.
Totdat ik vanmorgen vroeg tot de ontdekking kwam dat mijn fiets niet meer op me stond te wachten. Ik ben de hele fietsenstalling voorbij gelopen, maar ik heb ‘m niet meer teruggevonden. Na bijna drie jaar trouwe dienst in Amsterdam, waarbij de fiets de meeste tijd in de fietsenstalling stilstond is mijn vriend/fiets weg.
Ik weet nu niet waar Medley is. Ik weet niet of hij tijdens een fietsen-razzia is gedeporteerd of gewoon door een ordinaire dief is gestolen. Misschien heeft een vandaal ‘m meegenomen en ergens als oud schroot achtergelaten. De stalen vriend en ik zijn niet meer samen en zo is er een einde gekomen aan een jarenlange fietsenvriendschap. Ik hoop dat iemand ‘m ooit kan recyclen zodat er een tweede kans voor Medley bestaat. Misschien wordt hij omgebouwd tot glijbaan of draaimolentje voor op een kinderspeelplaats. Waarschijnlijk hoeft hij dan niet meer zo lang te wachten tot er iemand op ‘m gaat zitten. Ik mis mijn stalen vriend. Nu moet ik voortaan lopend naar mijn werk.
Donderdagochtend. Vandaag is het weer een werkdag op kantoor in Amsterdam. Aangekomen op het metrostation, waar mijn fiets altijd geduldig staat te wachten om me naar mijn werkplek te fietsen, fiets ik deze ochtend de andere kant op. Ik heb een afspraak met mijn tandarts. Sinds anderhalve week heb ik last van mijn kies. Er zit al een paar jaar een barst in de kies en deze begint op te spelen. Het is nog spannend wat er precies gaat gebeuren, want als de kies in zijn geheel is gebarsten moet deze worden verwijderd, en dit idee staat me niet aan.
Inmiddels rijd ik over de Vlaardingenlaan richting Amsterdam Oud-Zuid, waar mijn tandarts haar praktijk heeft. Vanzelfsprekend ben ik weer veel te vroeg aangekomen op de locatie van bestemming. Ik had nog geprobeerd zo relaxt mogelijk te fietsen, maar ik ben zoals mijn vader was; veel te ongeduldig en gehaast. Ik maak even een korte wandeling en stap om acht uur binnen. Na een paar minuten wachten in de wachtkamer haalt Hester, mijn tandarts, me op.
In de tandartsstoel lig ik vol verwachting te wachten op wat er loos is met mijn kies. Hester prikt voorzichtig in mijn tandvlees zodat ik na een paar momenten niets meer voel van haar handelingen in mijn mond. Een oude vulling uit de vorige eeuw wordt vakkundig verwijderd en al snel blijkt dat het een klein barstje betreft en de kies is te redden. Gelukkig. De kies wordt voor nu opnieuw gevuld met composiet (witte vulling), maar dit is een lapmiddel. Ik mag over een paar maanden terugkomen voor een kroon.
This week, after five months of working from home, I finally went back to the office in Amsterdam to work for two days. The strict corona rules are pretty much history (and let’s keep it that way!) and I’ve experienced by now that it’s good to be among people again. To speak to my colleagues in real life instead of a chat or a meeting through Teams. There are those who go very well by living alone, but I am not one of those.
Although I sometimes think otherwise, especially when I travel by public transport from home to work, and back again. The behavior of some fellow travelers makes me wish I should travel alone. Only the lonely. Maybe it’s because of the two years of lockdowns and other strict rules, or maybe it’s because I’m now fifty-five years old, and this ‘golden boy’ just can’t handle the behavior of others very well anymore.
Many people live in their own world, and by that world I mean the screen of their phones. People watching movies or playing games. On the train, I don’t find that strange. You can’t go anywhere until you arrive at your destination. It becomes different when people on bikes, or while walking, are constantly looking at their phone screens. The number of times I had to warn people not to bump into me cannot be counted on one hand.
Maybe I did end up becoming that kind of disgruntled, white and fifty-five-year-old, nagging senior. Old by state of mind, but young at heart forever. I hope.
Dray Bosma 