Vrijdagochtend.Om 7 uur in de ochtend trek ik thuis de deur achter me dicht om naar het werk te gaan. Onder mijn jas ben ik enigszins opgedoft gekleed (in pak en feestelijke stropdas) omdat er voor vrijdagavond een kerstfeest van het werk op de agenda staat, en aangezien ik geen zin heb om me aan het einde van de middag op het werk nog eens te gaan omkleden, ben ik in principe op dit vroege tijdstip al helemaal klaar om te feesten.

Mijn trein is op tijd. Even voor 07:13 uur rijdt deze het station in. Voor het eerst op tijd sinds de wijzigingen van de nieuwe dienstregeling, vorig weekend. Niets lijkt me nog in de weg te zitten om op tijd op het werk te komen. Maar met de Nederlandse Spoorwegen weet je inmiddels dat je daar niet altijd uit van kan gaan, want eenmaal onderweg, daar waar we normaal voorbij Weesp richting Diemen rijden, rijdt de trein nu richting Amsterdam Centraal.

De conductrice probeert ons te informeren dat we -waarschijnlijk door een wisselstoring, onderweg zijn naar Amsterdam Centraal in plaats van station Amsterdam Sloterdijk. Door de abominabele geluidssysteem is er verder ook bijna niets van de informatie te verstaan. Door deze rare situatie, waarbij we een compleet andere richting op reizen, en de niet te begrijpen conductrice, reageren de reizigers eerder lacherig dan boos.

Iedereen schijnt de situatie leuk te vinden Velen bellen lachend naar het werk, of naar andere personen die op hen zitten te wachten. Ik zie dat ik nog genoeg tijd heb om op tijd op het werk te komen. Ik hoef alleen maar door te reizen naar Amsterdam Sloterdijk om daar op de metro naar mijn werk te stappen. Mede hierdoor vind ik het ook wel allemaal grappig.

Een andere reiziger met luide stem heeft waarschijnlijk ook last van een slechte verbinding. Met zijn telefoon. De mededeling aan zijn collega is door de hele trein te horen. Dit tot hilariteit van anderen. Een reiziger merkt op: ‘Als die conductrice nu eens sprak zoals hij kan, dan weet ik waar ik werkelijk naar onderweg ben,’ en bijna alle andere reizigers en forensen moeten (glim)lachen. Net als ik. Maar heel even denk ik toch: Thank God It’s Friday.

Vandaag in de geschiedenis van entertainment.

Op 18 december 1976 gaat in Hollywood de bioscoopfilm A star Is Born in première. De hoofdrollen worden vertolkt door Barbara Streisand en Kris Kristofferson. De film is een remake van A Star Is Born uit 1937. Love Theme From A Star Is Born (Evergreen) van Barbara Streisand is op 11 december van dat jaar binnengekomen in de Billboard Hot 100.

Joy Division treedt op 18 december 1979 voor het laatst live op in de Les Bains-club in Parijs. Op 18 mei in het volgende jaar pleegt de zanger Ian Curtis in Macclesfield (Engeland) zelfmoord. De overige leden van de band gaan verder als New Order.

Zoals uit de laatste blogberichten hier blijkt, ben ik dol op rijtjes, lijstjes, opsommingen en naslagwerken. Ik hou van die overzichten. We hebben hier bijna alle edities van het Top 40-dossier in huis. Net als de meer dan 50 jaar oude boekenreeks Het Aanzien van, waarin opsommingen van nieuwsberichten van een afgelopen jaar worden uitgelicht. Ik hou van die ‘Oh ja-momenten’. En met mijn 50 jaar krijg je dat niet meer uit mijn systeem.

Zo ontving ik van de week een overzicht van het afgelopen jaar van Spotify in mijn mailbox. Het blijkt dat het meest gestreamde nummer van 2016 Slow Down van Douwe Bob is. Dit komt omdat ik alle deelnemende inzendingen van het  afgelopen Eurovisie Songfestival via Spotify heb beluisterd. Dus veel nummers in mijn top 10 van het afgelopen jaar bevat veel inzendingen voor het songfestival. Verder ontving ik een overzicht van de meest afgespeelde artiesten. Dit waren The Supremes, David Bowie en Jim Croce.

Mede hierom lijkt het me een leuk idee om de komende blogberichten te eindigen met een kleine muzikale wetenswaardigheid. Een gegeven dat helemaal los zal staan van wat ik schrijf in een blogbericht. Gewoon voor de entertainment van dit weblog. Doe er je voordeel mee. Of niet. Zoals ik nu als vijftig-plusser denk: mij maakt het niet uit wanneer je het niet leuk vindt. Klik gerust verder. Er zijn vast nog wel anderen die er van kunnen genieten. Ik weet dat ik er in ieder geval wel van geniet.

Muzikaal feit van 14 december 1977.

In New York gaat de film Saturday Night Fever in première. De film is gebaseerd op Tribal Rites of the New Saturday Night, een artikel uit de New York Magazine van juni 1976. Geschreven door Nik Cohn. John Travolta speelt de hoofdrol van Tony Manero in de film. John Badham is de regiseeur, Robert Stigwood de producent en The Bee Gees schrijven geschiedenis met hun legendarische soundtrack.

Morgen, 12 december, is het zo ver. Dan weet ik waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Of in een andere strekking: morgen ben ik een halve eeuw oud in leeftijd. Een leeftijd waarvan ik vroeger dacht: dat is pas echt oud. Daar denk ik inmiddels anders over. Ik vind het leven te leuk om nukkig en ouds te doen. Morgenochtend, 50 jaar geleden kwam ik rond 06:25 uur ter wereld in de -toen nog- nieuwbouwwijk De Schooten in het afgelegen marinestadje Den Helder.

Het jaar 1966. Ik heb het jaar niet bewust meegemaakt. Dat zou wel heel beangstigend zijn. Sterker nog: ik ben maar 19 dagen in het jaar aanwezig geweest. Met deze laatste periode was ik, zeg maar, de kerst op de taart van dat jaar. Een rumoerig jaar. Prinses Beatrix trouwt op 10 maart met de Duitser Claus von Amsberg. Een foute keuze van de prinses, volgens het volk. Het is maar goed dat er dan nog geen internet is. De petities en Facebookpagina’s tegen het huwelijk waren overweldigend geweest. Gelukkig trekt het volk bij en blijkt zo’n 35 jaar later dat prins Claus een van de populairste leden van het koninklijk huis is.

Het jaar 1966 is ook het jaar dat Star Trek voor het eerst in de Verenigde Staten wordt uitgezonden. De jaren zestig zijn een tijd van ongekende mogelijkheden. Zo ook op ruimtevaartgebied.  In 1966 lijkt het een kwestie van tijd voordat de mens zich zal vestigen op een van de vele planeten in ons oneindige universum. Ook populair in het Nederland van 1966 is het fonduen.  Aanvankelijk is eerst de kaasfondue populair, maar al snel is ook de vleesfondue in trek. Met name het gemak wordt geprezen. Huisvrouwen hoeven niet langer meer uren in de keuken te staan. Goed smeltende kaas. Heet vet of olie is de basis van veel gezellige fondue-avonden.

Met de populariteit van het fonduen wordt duidelijk dat het in de toekomst allemaal makkelijker en sneller moet gaan. Dat blijkt ook wel in de afgelopen 50 jaar. Met name de laatste jaren gaat alles snel. Veel zaken zijn via het internet te regelen. Of nog sneller: via een app op de smartphone. Ik hou ervan. Gemak dient de mens. Ik zal een van de laatsten zijn die roept dat vroeger alles beter was. Flauwekul. Ik vind dat je met de tijd mee moet gaan. Niet de hakken in het zand, omdat het zo al jaren gaat. En hoewel het goed is om van de geschiedenis te leren, vind ik het net zo belangrijk dat we vooruitkijken. Daar ligt de toekomst, en daar kan iedereen iets mee.

Onderstaand blogbericht schreef ik in oktober 2006. Als een countdown naar mijn 40e verjaardag. Aangezien recyclen nooit verveeld en ik binnenkort 50 jaar oud ben, herhaal ik een herinnering aan het jaar 1990. Ook alweer ruim een kwart eeuw geleden.

In 1990 doe ik het examen WordPerfect 5.1, want computers en het tekstverwerken zijn in 1990 nog de toekomst. Ik slaag voor dit examen met voldoendes, waarvan ik voor proza een 10 kreeg. De zomer van 1990  is extreem warm en in mijn vakantie ga ik iedere dag naar het strand van Den Helder. Na deze zomer ben ik nooit meer echt melkflessenwit geworden. Dit jaar is ook het laatste jaar dat ik een date heb met iemand van het vrouwelijk geslacht. Ze heet Arlene en haar jongere zus staat hieronder op de foto. Deze foto is genomen tijdens een nachtvolleybalwedstrijd op het strand in Den Helder. Ik ben er die nacht alleen voor de morele support. Het sporten moet ik dan nog ontdekken. Ik zit links op de foto, in het roze shirt.

1990 is het jaar van het vallen van de muur en de opkomst van toeristen die naar Berlijn afreizen om een stukje muur in het bezit te hebben. Nelson Mandela komt op 11 februari vrij en in augustus valt Irak Koeweit binnen. De eerste McDonald’s in Moskou wordt geopend en dit jaar verschijnen voor het eerst in Nederland, vlakbij Hoofddorp, de wereldberoemde graancirkels. Willy van der Steen laat Suske & Wiske als weesjes achter en Lech Walesa werkt zich op als president van Polen.

In 1990 luister ik vooral naar Motown, The Supremes (met of zonder Diana Ross) en Marvin Gaye in het bijzonder. Het cassettebandje van Marvin Gay’s album ‘What’s Going On’ speel ik deze zomer zo vaak af dat deze letterlijk, dus echt, kapot gaat. De grootste hit dit jaar is Nothing Compares 2U van Sinead O’Connor en op televisie kijk ik vooral naar de nieuwe programma’s als Twin Peaks, The Simpsons en Tien voor Taal. De zender TV10 blijkt al snel een mislukking en RTL-Veronique gaat over in RTL4. Commerciële televisie lijkt zich toch te vestigen in Nederland. 

Onderstaand bericht schreef ik in 2006. Een week voor mijn veertigste verjaardag.

Er is nu nog één week te gaan voor mijn veertigste verjaardag. De afgelopen negen weken heb ik iedere maandag een jaar uit mijn leven uitgelicht. En deze laatste week voor mijn verjaardag gaan we terug naar 1978.

In dit jaar ga ik van de vijfde klas (groep 7) over naar de zesde klas (groep 8). Dit jaar is voor mij het jaar van Grease en Saturday Night Fever. De laatste vind ik als kind niet zo interessant, want er spelden oudere jongeren in. Dus loop ik als elf jarig jochie met allemaal buttons op mijn shirt met afbeeldingen van John Travolta, Olivia Newton-John en ABBA. Hiermee loop ik als het ware in een soort van kogelvrij-vest. En ik voel me het stoere mannetje, omdat ik na de zomer in de hoogste klas van de basisschool kom. Terugkijkend is 1978 het jaar waarin niemand mij iets kan maken…

In dit jaar krijgen de Katholieken twee keer een paus. Paus Johannes Paulus I overlijdt na 33 dagen pontificaat aan een hartaanval. Hij wordt opgevolgd door Paus Johannes Paulus II. Dit jaar is ook de geboorte van ’s werelds beroemdse kat: Garfield. CDA fractievoorzitter Willem Aantjes treedt in november af als zijn oorlogsverleden publiek wordt gemaakt. Al snel is de ‘mop’: hoe schrijf je de naam Aantjes? Antwoord: met 2 essen (Aantjess). En op de één-na-laatste dag van 1978 begint het in Nederland hevig te sneeuwen en volgt er nog een zeer strenge winter van enkele maanden.

Dit jaar is ook het jaar dat we geen sinaasappels uit Israël mogen eten, omdat enkele partijen met kwik zijn ingespoten. In Assen worden een zeventigtal mensen in het provinciehuis gegijzeld door Zuid-Molukse desperado’s. Een tweetal gegijzelden moeten dit met hun leven bekopen. Diane Keaton en Richard Dreyfuss winnen de Oscars voor beste acteurs, maar Vanessa Redgrave weet tijdens haar ‘bedankje’ voor beste actrice in bijrol, toch de hoofdrol te spelen door zich fel antisemitisch uit te laten. Dit jaar wint Izhar Cohen & The Alpha Beta voor Israël het Eurovisie Songfestival met het nummer ‘A-Ba-Ni-Bi’ en in de Efteling wordt het Spookslot geopend als één van de grootste atracties in Europa. Saturday Night Fever is de filmhit (inclusief de soundtrack) en ‘You’re The One That I Want van John Travolta en Olivia Newton-John is de hit van 1978.

Zaterdagmiddag. Ik loop de bioscoop aan de Citymall Almere in om kaartjes voor de filmvoorstelling van dinsdagavond te kopen. Ik vind het plezierig om ruim van te voren de bioscoopkaarten te kopen. Zo weet ik bijna zeker dat we goede zitplaatsen in de zaal hebben. De kaartjes voor Fantastic Beasts, and where to find them zijn al snel aangeschaft. De bioscoopmedewerkster achter de kassa probeert me nog even te overtuigen om zitplaatsen voorin de zaal te nemen, maar ik vertel geen zin te hebben in kramp in de nek bij de aftiteling van de film.

Met de kaartjes in de pocket loop ik naar buiten. De najaarszon staat laag en schijnt fel. Ik haal de zonnebril van mijn hoofd en zet ‘m op mijn neus. Omdat ik voor mijn beleving achterin het centrum van Almere ben, besluit ik even naar de Mediamarkt te gaan. Niet om iets kopen, maar gewoon even rondneuzen. Bij binnenkomst gaat het alarm van een beveiligingspoortje, net als ik er doorheen loop, af. Een man achter mij roept paniekerig: ‘Ik was het niet!’ Ik draai me om en haal mijn schouders op. Ik ook niet, denk ik en loop door.

Bij de dvd’s en blu rays kan ik niets bijzonders vinden. Veel is al te zien op Netflix of HBO en wat ik eventueel leuk vind, is me te duur. € 20,00 voor een blu ray. Dan bestel ik liever iets bij thuisbezorgd.nl om iets op Netflix te kijken. Wanneer ik de winkel uitloop wordt ik door een beveiliger tegengehouden. ‘Meneer, ik zag het alarm bij u binnenkomst afgaan. Mag ik in uw tas kijken?’ Ik ben me van geen kwaad bewust en trek mijn tas open. ‘Zie? Niets te verbergen,’ zeg ik.

Maar dat is niet voldoende. Met een ‘het alarm gaat niet zo maar af,’ wil de beveiliger dat ik mijn jas open. Er kan nog een actief labeltje binnen in mijn jas zitten, legt hij uit. Een beetje geïrriteerd door zijn standvastigheid zeg ik dat de jas al 5 jaar oud is, maar ik luister braaf. Ik trek de jas uit en overhandig deze aan de serieuze man. Mijn jas wordt door een poortje heen en weer gezwaaid. Geen alarm. Met een zie-je-wel-uitdrukking op mijn gezicht pak ik de jas weer aan.

Toch is de beveiliger niet tevreden. Hij wenst dat ikzelf, zonder mijn jas door het poortje loop. Met enig gevoel van drama loop ik naar het poortje, en net wanneer ik op een quasi grappige manier aan de man wil vragen of ik door één poortje moet lopen of door alle poortjes, gaat het alarm af. Er zit nog een actief labeltje in de hoody die ik vorige maand heb gekocht. Daar gaat mijn moment van triomf. Deze is nu overgegaan op de glimlach van de beveiliger.

Het laatste weekend van november, tijd voor ons om hier thuis de kerstspullen van zolder te halen en de inboedel op te tutten. Lichtjes, boom en ballen. Kerst 2016. Het weer buiten werkt prima mee: koude wind vanuit het Noord-Oosten. Dat geeft toch een extra dimensie aan het ‘decembergevoel’.

Met koude, rode neuzen kunnen we thuiskomen van het boodschappen doen. Verkleumd van de kou, en weer warm worden bij de haard van het vuur en de warme chocomel. Terwijl de kerstlichtjes de boom oplichten, pruttelt de erwtensoep op het vuur. Zelf gemaakt, met uitgebakken spekjes, draadjesvlees en nog meer geheime ingrediënten. Echte winterkost. De tijd van shorts en teenslippers liggen dit jaar nu echt achter de rug.

Het laatste Harry Potter-boek ‘Het Vervloekte Kind’ ligt op me te wachten om verder gelezen te worden. Ik heb er geen haast bij, want eenmaal uitgelezen dan is het Potter-verhaal ook echt uit. Misschien kan ik in de loop van de dag de film ‘A Wonderful Life’ opzetten. Als je moeite had om in de decembersfeer kan komen, dan zal je dat je nu zeker wel lukken. Misschien straks nog even snel onder de hoogtezon. De winter is leuk, maar ik heb heimwee naar de afgelopen zomermaanden, en verlang nu al naar de zomer van volgend jaar.

In Nederland wordt door de omroepvereniging VARA de Amerikaanse comedyserie The Golden Girls op de dinsdagavonden uitgezonden. De serie gaat over vier vrouwen in de herfst van hun leeftijd, die samen in één en hetzelfde huis wonen in Miami. Een 19-jarige jongeman in Den Helder heeft van zijn bij elkaar gespaarde loon een VHS-videorecorder gekocht en neemt braaf iedere week een nieuwe aflevering op. Zo is het dat hij later in 1987 bijna van alle aflevering van het eerste seizoen de dialogen mee kan praten.

Niet wetende dat het synchroon meepraten van afleveringen uit een comedy serie een beetje sneu is, geniet hij wekelijk van de nieuwe hilarische avonturen van de (g)oude(n) dames, en hun -eerder opgenomen, belevenissen. Eén scene uit een van de eerste afleveringen is favoriet en is hem altijd bijgebleven. Hierin vertelt het karakter Dorothy Bzornak, een invalleerkracht, dat ze als een jong meisje enorm veel plezier heeft gehad met haar leerlingen, die ruim 30 jaar jonger zijn. Wanneer ze aan het einde van de dag in haar auto stapt schrikt ze van het beeld dat ze in de achteruitkijkspiegel ziet. Een realiteitsbesef: Ze is echt niet meer zo jong, als ze zich voelt.

Flash Forward: Amsterdam, 2016.

De 19-jarige jongeman van toen is nu 30 jaar ouder, en volgende maand is hij 50 jaar. De jongeman van toen is ondanks zijn belegen leeftijd van nu, toch aangenomen bij een nieuwe werkgever. Bij het bedrijf is het beleid dat iedere nieuwe werknemer diverse trainingen volgt. Zo gebeurt het dat hij samen met jonge stagiaires en studenten de verschillende trainingen krijgt, in de moderne inrichting met veel glas. Naast de behandelde onderwerpen, waar hij al jaren ervaring van heeft opgedaan, is het leuk om tussen de jongeren te zitten.

Tijdens een training, wanneer het buiten zwaar bewolkt is en de regen tegen het raam slaat is er kort een hilarisch moment tijdens de training. De ruimte waar de training wordt gehouden is door het donkere weer buiten, helder verlicht. Nog schuddend van het lachen kijkt de jongeman van toen naar de glazen muur tegenover hem. Het raakt hem. Hij ziet zichzelf en realiseert dat hij niet meer de jongeman van toen is. Meteen denkt hij aan de scene uit de aflevering van The Golden Girls van 1986. Ondanks de schok van realiteit komt er toch een glimlach van herkenning op zijn gezicht.