Het is nog erg vroeg, de zon is vandaag nog geen uur op en kleurt de lucht pasteloranje. Een nieuwe dag. De hardloop-app op mijn horloge en mijn hardloopschoenen zijn aan. Klaar om de dag met een hardlooprondje van minimaal tien kilometer te lopen. Een hond van een paar huizen verderop slaat aan. Stadsgeluiden. Geen plattelandshaan die je kan horen kraaien, wel een sprinter die vertrok uit het station, onderweg naar een nieuwe bestemming in het oosten van het land. Over het grote weiland voor ons huis hangt een nevel, die zodra de zon iets sterker wordt zal oplossen.

Een vriendelijke stem van mijn horloge vertelt me via mijn oortjes dat ik mag gaan hardlopen. Ik loop langs het spoor, tegen de wind in, naar het westen. Ik hou een rustig tempo aan en denk er tijdens het lopen aan dat ik deze keer een iets andere route wil lopen om naar de Oostvaardersdijk bij de Noorderplassen te lopen. Vaak loop ik via het Beatrixpark, maar vandaag loop ik er omheen, door Kruidenwijk. Het lopen gaat lekker en de stem in mijn oor meldt dat ik iets sneller loop dan mijn voorgaande hardlooprondjes.

Ik loop door de woonwijk Noorderplassen-West, en ben getuige van het ontwaken van de buurt. Hondeneigenaren die met een slapend hart de hond uitlaten en een paar kinderen die met zware rugtasjes bij hun vader of moeder in de auto stappen. Ze zijn opgewekt. Logisch, denk ik, het is de laatste schooldag voor de zomervakantie. Mochten ze een paar weken geleden eindelijk weer naar school, worden ze vanmiddag weer naar huis gestuurd. Deze keer hebben de vaders en moeders ook vakantie, want er zijn geen schooltaken waar op gelet moet worden.

Nadat ik zes kilometer heb gelopen ruil ik de woonwijk in voor het natuurgebied. Er is nog geen andere wandelaar, hardloper of recreant te zien. Nog een voordeel van het vroeg opstaan. Ik loop in een lekker tempo over het fietspad. De regen van afgelopen dag heeft de natuur de kans gegeven om in overvloed te kunnen groeien. Hierdoor is het uitzicht over het water afgenomen door hoge begroeiing. Het is een charmante afwisseling van omgeving. Het lopen gaat lekker, ondanks dat ik de afgelopen maanden af en toe last heb van mijn scheenbenen.

Bij elf kilometer en het verlaten van het natuurgebied mag ik voor een openstaande brug wachten. Een zeilboot glijdt er over het water wanneer ik sta te wachten. Voor mijn gevoel duurt het allemaal te lang, maar dat komt omdat ik die laatste drie kilometers van mijn rondje naar huis wil lopen. Na de eeuwigheid van een minuut mag ik mijn run voorzetten en krijg ik op de Trekvogelweg enige belemmering van een stevige tegenwind. De vermoeidheid stroomt me in de benen. Ik wil niet gaan sjokken, want dan loopt mijn gemiddelde snelheid op.

Wanneer ik bij het Bos der Onverzettelijken aankom, heb ik genoeg gelopen. Ik beëindig mijn hardlooprondje en sluit deze ook af op mijn hardloop-app. De vriendelijke stem vertelt me dat ik een uur en dertien minuten heb gelopen, veertien kilometer en-een-beetje heb afgelegd, en dat ik gemiddeld vijf minuten en-nog-wat per kilometer heb gelopen. Het zijn natuurlijk bijzaken, maar voor mij interessant genoeg om te weten. Tevreden wandel ik langs het Hanny Schaftpark naar huis.

De euforie van het werken op kantoor is vanmiddag plotsklaps verdwenen wanneer er dikke regenwolken boven Amsterdam hangen. Net wanneer ik op mijn fiets naar het metrostation moet fietsen slaat de regen vreselijk tegen de ramen van het het hoge kantoorgebouw op Riekerpolder. Geen regenjas, wel een paraplu. Maar met een open paraplu gaan fietsen staat voor mij gelijk aan het dragen van sokken in sandalen, dat doe je gewoon niet.

Ik heb geen zin om een trein eerder te nemen, want dan moet ik me haasten en ben ik juist meer doordrenkt van het zweet op mijn rug dan van de regen op mijn hoofd. Ik hou me aan de normale werktijd en sta even na half vijf, buiten voor het pand. Ik gooi een Smint in mijn mond, loop naar de altijd wachtende fiets en ik pedaaltrap als een jekko mezelf naar het metrostation. Ik heb wind mee, maar dat betekent niet dat ik hierdoor minder kletsnat word. Integendeel.

Bezweet en bijna doorweekt (ik kan gewoon niet rustig fietsen!) kom ik aan op Henk Sneevliet. Ik ben op tijd voor de metro, die net het metrostation in komt rijden. Ik druk mijn natte gezicht in mijn gezichtsmasker en stap in de metro. Hijgend in een mondkapje is niet verfrissend, en zeker niet met een natgeregende baard. Ik weet niet hoe het virustechnisch ligt, maar beschermt een mondkapje ook tegen microben wanneer deze nat is? Om geen boete van vijfennegentig Euro te riskeren hou ik het masker op mijn gezicht.

Op station Amsterdam-Zuid waar ik moet overstappen voor de trein naar Almere, laat ik bij het verlaten van de metro geduldig de andere reizigers de knoppen van de deuren bedienen. Het duurt een flink aantal minuten tot mijn trein op het station aankomt. Rustend op de roltrap naar het andere perron trek ik het mondkapje van mijn gezicht. Niets lijkt er op dat mijn natte gezicht schade aan mijn beschermingsmasker heeft toegediend. Tevreden plaats ik het terug.

Het is rustig in de trein. Ook na een tussenstop op station Duivendrecht. Twee reizigers zijn ingestapt. Ze gaan op gepaste afstand van elkaar zitten. Een van hen draagt een mondkapje met tijgerprint, de ander draagt fluorescerend roze. Vanachter de maskers kan ik niet zien of ze glimlachen, maar ze spreken elkaar vriendelijk aan. Fluorescerend roze klaagt toch een beetje over het weer. Vooral over de regen. Waarop tijgerprint reageert: ‘Ach, wees niet boos op de regen. Het weet niet hoe het omhoog moet vallen.’

‘Het lukt me gewoon niet om de motivatie te vinden,’ zegt de vrouw die mijn haar knipt. Ze heeft het over hardlopen, net nadat ik heb gezegd dat ik toch wel zo’n drie keer per week de deur uitga voor een rondje. ‘Het lijkt altijd zo makkelijk. Dan zie ik iemand heel relaxt rennen en dan denk ik: dat kan ik ook. Maar als ik de bus moet halen, dan geef ik het al op, want ik ben al buiten adem wanneer ik tien stappen heb gelopen.’

‘Dat moet je opbouwen,’ zeg ik. ‘Negen jaar geleden kon ik ook niet meteen een rondje van vijf kilometer lopen. Ik ben begonnen met een hardloop-app, waarbij je een halve minuut gaat hardlopen en dan anderhalve minuut wandelen, en dat bouw je op. De eerste keer waren voor mij die dertig seconden ook gelijk aan een half uur. Maar als je echt iets wilt, moet je niet opgeven.’ Ik hoor mezelf het laatste zeggen en ik lijk wel zo’n motivatie-goeroe, die alle wijsheden van een tegeltje afleest.

‘Plan je altijd alles van te voren, over waar je naartoe gaat hardlopen?’ vraagt ze me, en ik vertel haar dat ik van te voren weet hoe ik wil gaan lopen, maar ik hou ook rekening met het weer. ‘Een rondje hardlopen is net als alle doelstellingen in het leven. Je moet weten wat je wilt, en waar je naar toe wilt. Je hebt een doel voor ogen en dan bedenk je hoe je dit gaat uitvoeren, en soms moet je de dingen een beetje aanpassen.’

‘Het is normaal dat je tijdens het hardlopen besluit om via een omweg de finish te bereiken, of dat je een stukje afsnijdt omdat het gaat regenen. Maar je moet wel blijven hardlopen, anders behaal je niet het doel wat je voor ogen hebt. Net als in het leven,’ zeg ik lachend, en ik bedenk dat ik als een motivator tegen mijn kapster zit te ouwehoeren.

Ze knikt, ik zie in de spiegel dat ze even naar zichzelf kijkt. Ze is met haar gedachten niet op het werk en zegt dan: ‘Ik weet het niet. Het klinkt allemaal wel zo makkelijk, maar wanneer ik aan het einde van de dag thuis komt heb ik echt geen zin meer om de deur uit te gaan. Dan wil ik met mijn vermoeide voeten op de bank naar een realityshow kijken. Even de gedachten verzetten en weten dat mijn leven minder ernstig is als die van de mensen op tv.’ Ik knik. Een carrière als motivatiecoach is voor mij niet weggelegd.

Vanmorgen stond ik extra vroeg op uit bed. Nadat ik de slaap uit mijn ogen had gewreven wist ik ook waarom, en ik voelde me als een kind dat een schoolreisje te wachten staat: Opgewonden en licht gespannen. Vandaag mocht ik, na een afwezigheid van twaalf weken, eindelijk weer naar kantoor. Een normale werkdag op mijn eigen, normale werkplek en niet op een gecreëerd werkplekje thuis. Ik had me voorgenomen om ruim op tijd te vertrekken, want ik wist niet of het druk op het station of in de treinen kon zijn.

De reis verliep spoedig. Zo zie je maar dat je heel makkelijk in het oude ritme terugvalt. Alsof ik niet drie maanden afwezig ben geweest met het forenzen. Er viel me niets bijzonders op, behalve dat het heel rustig was met het aantal reizigers in de trein en iedereen droeg de verplichte mondkapje. Sommigen droegen het alleen ter bescherming van hun kin, maar je kunt natuurlijk niet verwachten dat iedereen weet waarom ze een masker moeten dragen.

Op station Amsterdam-Zuid kon ik heel relaxt overstappen op de metro. Ook op het perron was het niet druk en na een paar minuten kon ik in de metro zelf plaatsnemen, zonder te dicht bij andere reizigers te staan. Wel zag ik op een stukje industrieterrein langs het metrospoor ineens een hoge silo staan, die er drie maanden geleden nog niet stond. Het voelt misschien alsof de tijd de afgelopen periode heeft stilgestaan, maar dat is niet echt zo.

Bij metrostation Henk-Sneevliet werd ik ook weer herenigd met mijn fiets. Het heeft de afgelopen maanden geduldig op me zitten wachten, zonder te veel lucht uit de banden te verliezen. Mijn fiets en ik zijn nog steeds een goed team. Eenmaal bij het werk voelde alles als vertrouwd. Ik hoefde dit keer geen plekje te zoeken voor de fiets, en nog voordat ik door de voordeur kon lopen stonden er voldoende corona-instructies op het pand en op de vloer voor het pand geplakt.

Als in een puzzeltocht liep ik naar mijn werkplek. Iedereen wordt door het gehele pand verzocht alle instructies goed op te volgen. Het desinfecteren van de handen op iedere etage, niet meer dan twee personen in de lift en het verplicht doorspoelen van het toilet met de deksel dicht. Het is goed. Ik vind het prima wanneer je wilt dat ik met mijn rechterbeen draai en vervolgens met de ander zwaai. Samen moeten we deze corona-dans succesvol uitvoeren.

Als jongeman van ongeveer twintig jaar oud kende ik iemand die een paar jaar ouder was dan ik, en waar ik een gepaste bewondering voor had. Deze vent had alles mee. Een mooie kop op een gespierde lichaam, en wat ook niet algeheel onbelangrijk was, was dat hij een enorm geestig gevoel voor humor had. Altijd was er wel even tijd voor een mop of een geintje tussendoor waar ik dan hardop lachend reageerde. Het was een kameraadschap waarbij we elkaar af en toe opzochten. Vaak was dit in de zomermaanden wanneer de dagen lang waren, en dan toerden we in zijn autootje een beetje doelloos rond. Mijn vriend had altijd de lachers aan zijn kont hangen en was zeer succesvol favoriet bij de vrouwen.

Zo had hij het idee bedacht om succesvol te scoren bij de dames waarmee hij een rendez-vous had. Ik denk dat het hem ook wel lukte zonder een bedacht concept, maar je weet nooit wat een man motiveert om geliefd te worden. Ik heb hem een paar keer geholpen met het voorbereiden van zijn succesvol idee. Achter in zijn autootje had hij een kistje met inhoud en het bevatte twee flesje wijn. Rood en wit. En wat lekkers erbij om te eten. Vervolgens reden we met de auto naar de duinen aan de Noord-Hollandse kust en begroeven het kistje in een duinpannetje.

De dag erna vond het afspraakje plaats. Er werd een lange strandwandeling gemaakt en wanneer het weer het toeliet werd er ook gezwommen. Mijn vriend wist het dan zo te plannen dat ze rond etenstijd in de duinen wandelden.
‘Ik zou best wel wat lusten,’ riep hij dan.
‘Nou, ik ook,’ zei het meisje dan. ‘Maar we hebben niets bij ons..’
‘Laten we dan maar hier eens graven!’ stelde hij dan voor. En onder grote hilariteit van het afspraakje kwam dan de kist tevoorschijn. Het was een succesvolle grap waarmee mijn vriend altijd als succesvol minnaar zijn date beëindigde.

Dit alles heeft bijna zo’n veertig jaar geleden afgespeeld. Het kwam me eerder dit jaar weer voor de geest toen ik in Noord-Holland in een antiekzaakje was om te schuilen voor een regenbui. Ik keek zeer geïnteresseerd naar de aangeboden inboedel om vooral het chagrijnige gezicht van de eigenaar te ontwijken. Ondanks dat herkende ik toch, met enige moeite, mijn vriend. Ja, dit was zijn winkel. Ja, hij was getrouwd. Kinderen en kleinkinderen. Alles.
‘Heb jij nóg een rol met kwartjes nodig?’ riep een dikke vrouw van achter uit de zaak.
‘Oh nee, ik red het wel Marie,’ antwoordde hij snel.
‘Is ze dat?’ vroeg ik geïnteresseerd.
‘Ja,’ zei hij bezorgd.
‘De kist?’ vroeg ik strak.
Hij knikte en sloot zijn ogen, als een slecht uitgekomen droom.

Geïnspireerd door een kronkel (1952) van Simon Carmiggelt.

Een paar weken geleden verdampten de laatste regenbuien lichtelijk van het droge land op om er de gebarsten grond te verlaten. Het verkoelende hemelwater heeft niet de kans gekregen de bodem geheel te voeden, en ondanks dit tekort van regen schiet het groen snel op en groeien de grote graspollen in grote hoeveelheden naar de berm van de weg, zodat het grauwe land en de gebarsten grond onder een dek van groen gaat. Uiteindelijk klaarde het weer op en werden de grauwe wolken verdreven. De zon staat dagenlang op het gewas te branden. Een zielig regenbuitje probeert het nog wel eens, maar geeft het uiteindelijk toch op. Het groen wordt meer donkerder groen om aan te sterken en de komende droogte te overleven.

In de ochtend wanneer de zon nog niet op haar hoogst staat, maar de hitte wel al een gloeiende trilling in de lucht veroorzaakt, neemt de arbeider op het land een kleine pauze. Met hangende schouders en een sigaret in de mond loopt hij op zijn dooie akkertje naar het einde van het veld om daar in de schaduw van de bomen te genieten van een rookpauze. De uitgeblazen nicotinerook wordt één met de opwaaiende stofwolk. De arbeider gaat, om geen last van rook en stof te hebben, met zijn rug richting de lichte bries staan. De sigaret hangt slap tussen de vingers wanneer hij een toonloos wijsje met de getuite lippen fluit. Hij kijkt gedachteloos over het veld.

Daar waar geen groen groeit stuift het droge zand van het land door de lucht. In de verte, aan de horizon, vliegt het zand op nadat het wordt bedolven door de grote wielen van een tractor. De zwoele zomerwind drijft het elders en een achteloze fietser verderop, wordt met een zacht windstootje door het zand in het gezicht geaaid. Een buizerd hangt biddend in de lucht. De vleeseter zal een prooi over de droge grond hebben zien rennen, waarbij het kleine slachtoffer kleine stofwolkjes veroorzaakte. Een duik naar beneden van de roofvogel creëert nog meer stofwolken en beëindigt het bestaan van de kleine veldmuis. Het zal deze ochtend lang duren voordat het stof gaat liggen.

Sinds het begin van de crisis kom ik niet vaak buiten. Af en toe verplaats ik me naar de buurtsuper en twee, vaak drie, keer per week ga ik een uurtje hardlopen. Het is letterlijk zoals de wind waait, waait de planning voor de te nemen hardlooprondjes. Zo ook een paar dagen geleden toen ik een dagje vrij was. Ik wist tijdens het hardlopen nog niet helemaal hoe ik mijn route zou gaan hardlopen, om na zo’n zes kilometer het impulsieve besluit te nemen om daar op de Pampushoutweg in Almere, linksaf het wandelbos in te slaan.

Aangezien ik al om half zeven ‘s-ochtends de deur uit was gegaan, was het op dat moment dat ik het bos insloeg rond vijf over zeven in de ochtend en enorm rustig. Er waren nog geen mensen die met de hond aan de wandel waren. Ik liep in de bebossing op mijn gevoel naar de plek waar ik weer op een bekend stukje wandelpad zou aankomen, maar mijn intuïtie liet mij deze ochtend in de steek. Nadat ik een kenmerkend, afgebroken boomtak voor een derde keer voorbij liep, wist ik dat ik niet helemaal naar de buitenkant van het bos zou komen.

Te trots om via een app op mijn telefoon te checken waar ik mij bevond, ging ik voor de klassieke wijze van het vinden van de juiste weg. Iedereen weet dat de zon in het Oosten opkomt. Ik hoefde alleen maar de richting vanwaar de zon scheen, te gaan lopen. Helaas is het zo dat je bij een splitsing niet altijd de keuze hebt om de gewenste richting op te lopen, waardoor ik wederom een rondje in het bos had afgelegd. Mijn gedachten dwaalden even af naar gruwelverhalen waarbij mensen in bossen verdwalen en nooit meer terugkeren. 

Er was geen reden tot paniek. Het wandelbos bij Pampushout is niet groot en ik had inmiddels al een eerste hondeneigenaar, tezamen met twee hyperactieve labradors gespot. Ik groette de honden en het baasje en liep richting het Oosten. Ik had het idee dat ik aardig in de buurt van het, voor mij bekende Michelinpad was, maar ik zag alleen maar bebossing, waarbij de zon mij constant in de ogen scheen. Wijsheid won het van eigenwijsheid en ik besloot toch maar even op mijn mobiel te kijken. De app wist aan te geven dat ik bij de splitsing linksaf moest slaan. 

Nadat ik het bospaadje linksaf was ingegaan zag ik verderop de bekende betonnen bodem van het Michelinpad. Vanaf dat punt wist ik met gemak de weg naar huis te vinden. Mijn hardloopervaring had me ook geleerd dat het vanaf daar vijf kilometer duurt om thuis te komen. Nadat ik het bos achter mij had gelaten, werd me door de stem van mijn hardloop-app gemeld dat ik in totaal acht kilometer had afgelegd. Ik had zojuist twee kilometers over een afstand gedaan waar ik doorgaan nog geen hele kilometer over doe.  

In deze tijd van Corona kom ik niet meer zo vaak onder de mensen. Eigenlijk helemaal niet meer. Een bliksembezoek aan de supermarkten is het hoogtepunt betreffende het samenkomen met andere mensen. Dit is niet altijd even gezellig. Mensen schuilen zich achter mondmaskers of kijken je schuchter aan, bang dat je hen besmet. Dan heb je nog de mensen die zich helemaal niet bewust zijn van hun omgeving. Die gaan hun eigen gang, hebben een eigen beleid over de huidige wereld, en ze doen maar. Waar ik me eerst nog kon ergeren aan dit zwikkie mensen, haal ik nu mijn schouders op. Deze rebellerende menigte raken naar mijn idee nooit besmet met enig verstand.

Naast de korte supermarktbezoeken kom ik alleen nog buiten voor het hardlopen. Op thuiswerkdagen trek ik na werktijd graag de hardloopschoenen aan. Ja, het corona-virus heeft ook sommigen op de been gekregen om te gaan hardlopen. Ik zie mensen puffend en hijgend in hun nieuwe hardloopschoenen voorbij strompelen en ik ben oprecht trots op deze mensen. Het maakt niet uit of je twee of nog niet eens één kilometer loopt, je bent in beweging in tegenstelling tot de anderen die thuis blijven zitten. Door de nieuwe hardlopers is het wel iets drukker in het groene Almere, maar er zijn voldoende parken en bossen om sportief te doen.

Zo is het weer mogelijk om langs de noordzijde van de Noorderplassen te lopen of te fietsen, nu de brug tussen Schateiland en Oostvaardersdijk weer in gebruik is genomen, zonder een enorme omweg te moeten maken. We kunnen ons weer op een van de mooiste wandel- en fietspaden van Almere begeven. Het Lepelaarpad. Het is in deze tijd van corona iets moeilijker om op dit pad afstand te houden. Het pad is niet heel breed, zeg maar smal. Maar met wederzijds begrip en wanneer alle partijen vertrouwen op de gewenste afstand van anderhalve meter is er genoeg afstand mogelijk voor de gedisciplineerde stadsgenoten.

Van de week mocht ik weer sinds een eeuwigheid, tenminste voor mijn gevoel, een reisje met de trein ondernemen. Ik moest voor een periodieke afspraak in onze hoofdstad zijn en omdat niet alleen mijn eigen veiligheid belangrijk is, maar ook die van een ander, heb ik tijdens deze reis met een mondkapje in de trein gezeten. Het was een bijzondere ervaring. Niet het mondkapje. Dat vond ik niet zoveel voorstellen. Het idee om na acht weken thuisblijven weer onder de mensen te zijn was voor mij even wennen. Er gaat een wetenswaardigheid via het internet de wereld rond dat als je een bezigheid voor dertig dagen of langer volhoudt, dat die bezigheid een gewoonte wordt. En het in quarantaine blijven is na ruim dertig dagen ook voor mij een gewoonte geworden. Nu mocht ik onderweg naar Amsterdam wennen aan het onder de mensen zijn.

Dit keer hoefde ik niet dertig dagen te wachten om te wennen aan de mensen om mij heen. Mijn idee over mijn medemensen is niet veel veranderd in vergelijking tot voor de corona-crisis. Ik houd goede hoop, maar dit veroorzaakt wel teleurstelling. Op het perron was ik de enige met mondbescherming. Ik weet dat het pas per 1 juni 2020 verplicht is om beschermd met het openbaar vervoer te reizen, maar daar houdt een virus geen rekening mee. De mensen om mij heen ook niet. De vrouw wier haar lage IQ werd gecompenseerd met het hoog aantal kilo’s die ze met het dikke lijf meesleepte, was hier een uitstekend voorbeeld van. Voordat ze de openingsknop van de trein met haar onbedekte worstenvinger indrukte, hoestte ze eerst nog even in diezelfde hand.

Niet nadenkend over dat ze hierdoor niet alleen zichzelf kan besmetten, maar ook een ander, stapte ze waggelend de trein in. Op veilige afstand liep ik achter haar aan de coupé in. Lijdzaam wachtte ik af tot ze een zitplaats had gevonden. Het was er heel rustig dus ik kon op een veilige afstand, tweemaal de anderhalve meter, van de vrouw plaats nemen. Toen ik vanuit het raam zat weg te mijmeren en af en toe moest lachen om de weerkaatsing van mijn monkapkop in het raam van de coupé, begon de vrouw luid in haar telefoon te snateren. Ik schrok even op uit mijn gedachten en even later van wat de vrouw er allemaal uitkraamde. Het corona-virus is bedrog. Een hoax.

Naar enige uitleg heb ik niet eens meer geluisterd. Misschien heeft ze de persoon aan de andere kant willen overtuigen dat deze corona-crisis door zendmasten is veroorzaakt. Ik heb er over gelezen dat mensen dat geloven. Ach weet u, mensen geloven zoveel. Zo zijn er volksstammen die vandaag de dag er nog steeds van zijn overtuigd dat onze planeet plat is. Dat ze dat denken vind ik niet zo erg, maar deze geestdriftige mensen hebben altijd de drang anderen hiervan te moeten overtuigen. Hierbij wordt ieder tegenargument met het grootste gemak en tevens de grootste kolder weggewuifd. Dat vind ik zo vermoeiend. Kon ik me maar tegen deze onzin beschermen.

Floris werd wakker met een gigantische hoofdpijn. Door de pijn wist hij niet waar hij was. Het zonlicht scheen in een dunne, strakke straal door de smalle openingen van de gordijnen. Floris rekte zich uit en was verrast dat het bed zo smal was. Een eenpersoonsbed. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst in zo’n smal bed had geslapen. Hij keek om zich heen. Het kwam hem bekend voor. Een déjà-vu. Maar hij kon het niet plaatsen. Had hij gisteravond te veel gedronken? Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht, en hij schrok dat zijn baard weg was. In een reflectie zat hij rechtop in het smalle bed. Floris stootte hierbij zijn hoofd aan de plank die boven het bed aan de muur hing.

Hij voelde aan de pijnlijke plek op zijn hoofd en daarna weer terug aan zijn kin. Deze voelde aan als een glad kinderhuidje. Wie had hem zover gekregen zijn baard af te scheren? Al jaren droeg hij een volle baard. Nog voordat het trendy en het weer niet trendy was. Hij keek rond in de kamer en ervoer een beleving die hij nooit eerder had ervaren. De kamer waarin hij zojuist wakker was geworden kwam hem nu wel bekend voor. De kamer was jarenlang een wazige herinnering geweest. Nu was ze gedetailleerd en angstig realistisch. Hij zat op zijn oude bed, in de slaapkamer van jaren geleden, toen hij nog thuis bij zijn ouders woonde.

De spullen op de plank waren heldere herinneringen van toen. Er lagen een paar persoonlijke dingen die Floris uit een ver verleden kende. Zoals een paar Suske en Wiske-albums. Rechts op de plank stond een groen, rode Playmobil-tractor. Bovenop een elpeehoes met de titel Hit-Voormekaar-Show. De speelgoedtractor droeg een Rubiks kubus in de voorlader. De kubus bracht hem nieuwe herinneringen. Hij had vroeger heel wat tijd verloren aan het oplossen van de vierkante uitdaging en hij was er toen best goed in. Floris keek naar een stapeltje kleren dat op de vloer lag. Nog meer herinneringen.

Gestommel in het huis. Floris stond rechtop naast het bed. Hij hoorde de voetstappen op de trap, gevolgd door een sprong op de overloop. Voordat Floris doorhad dat het oogpunt waarin hij de slaapkamerdeur zag, ging deze in een zwaai open.
‘Hé gozer! Hoorde je mama niet roepen? Ze heeft geen zin om op jou te wachten met het ontbijt,’ joelde zijn oudere broer Freek met een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Kom nou maar naar beneden, dan hou ik ook nog wat te eten voor je over.’ Hij stak zijn jongere broer met een vinger in de buik, draaide zich om en was alweer halverwege de trap naar beneden.

De adrenaline schoot Floris door zijn lichaam. Het was zijn broer van vroeger die hem met een vinger had gepookt. ‘Dit klopt niet,’ mompelde hij tegen zichzelf. ‘Ik ben vijfenveertig jaar oud. Ik heb al een half leven achter de rug.’
Floris verliet de slaapkamer, benieuwd wat hem verder te wachten stond. Onderaan de trap stond Floris stil. Hij aarzelde om de woonkamer in te lopen. Niets van het afgelopen kwartier ervoer hij als normaal. Droomde hij of waande hij zich in een schemerwereld? Misschien lag hij in coma. Of ergens voor dood in een greppel.

Hij sloot zijn ogen en nam een laatste stap van de trap. Op hoop van zegen, dacht hij. In de gang opende hij zijn ogen en liep de woonkamer in. Floris stond in het verleden van zijn jeugd. De woonkamer was zeer nauwkeurig. Nog beter dan hij zich had kunnen herinneren. Een onbeschrijfelijk gevoel van geluk en verrassing overviel hem. Nostalgie in een nieuwe, vreemde ervaring. Hij nam plaats aan de eettafel. De tafel was gedekt zoals het vroeger altijd was geweest. Het brood in een rieten mandje, de vleeswaren in Tupperware-schaaltjes, de altijd aanwezige pot aardbeienjam en het blik met appelstroop.

Naar aanleiding van mijn stukje tekst van een paar weken geleden over kletspraat, small talk, kreeg ik een paar dagen nadat het hier te lezen was, via de post een cadeau in mijn brievenbus aangeboden door een anonieme schenker. Dankjewel mensenvriend! Het boekje heeft de titel Smalltalk Survival en is geschreven door Liz Luyben en Iris Posthouwer. Ik heb het boek inmiddels met plezier uitgelezen. Het is een vermakelijk boekje. Het formaat is klein, maar het bestaat uit ruim 200 pagina’s, bol van tips over hoe je het beste prietpraat kunt voeren.

Natuurlijk weet ik ook wel hoe je een gesprek gaande kunt houden. Stel alleen die vragen waarop men niet alleen met ja of nee kan antwoorden. Dus stel niet aan je collega of buurman de vraag, ‘Hoe was jouw dag?’ maar stel een open vraag. ‘Wat was jouw hoogtepunt van vandaag?’ Weinig kans dat de collega of buurvrouw een ‘Wel oké’ mompelt en zich uit de voeten maakt. Die uitzonderingen daargelaten. Soms hebben mensen even geen zin in kletspraat.

Bij het dichtslaan van het boekje, dat overigens eindigt met vijftig fonkelende vragen voor verrassing en verdieping, die een beetje op de theevragen van Pickwick lijken, had ik er echt zin in om het geleerde in praktijk uit te brengen. Helaas is er het corona-virus die roet in het eten gooit. Geen praatje bij de koffieautomaat of printer. De geplande bedrijfsborrel is ook al niet doorgegaan. De vraag ‘Welke leeftijd zou je graag nog een keer overdoen?’ kon ik aan niemand vragen. Ik heb het onze poes gevraagd. Zij miauwde alleen maar, en ik kon hier niet uit opmaken wat ze nu bedoelde. Einde gesprek.

Tijdens mijn vijftigste hardlooprondje van dit jaar, word ik door een andere hardloper ingehaald. Bij het inhalen -op afstand- zegt hij: ‘Lekker tempo. Mooi om vol te houden!’ In plaats van een ‘Dankjewel’ en een vriendelijke groet terug, zeg ik dat ik normaal gesproken wel iets vlotter hardloop, maar door een lichte scheenbeenblessure nu iets rustiger loop. De man trekt de koptelefoon van zijn hoofd en vraagt: ‘Wat zei je?’ Ik herhaal wat ik zojuist over een blessure heb verteld, waarop hij zegt: ‘Ja, dat heb je op onze leeftijd.’

Ik wil gewoon weten of ik een beetje goed in kletspraat kan worden, en nu wordt mij door een mede hardloper met één opmerking de mond gesnoerd. Ook ben ik wel een beetje gepikeerd. Ik word er ongevraagd aan herinnerd dat ik geen dertig jaar meer ben.  De man steekt zijn linkerhand op en zegt: ‘Ik ga hier rechtsaf. Fijne dag nog!’ Hij loopt een straatje in en ik loop in mijn eigen tempo rechtdoor. Mijn tempo is wel mooi om vol te houden. Dat is mij zojuist verteld.

De duif wipt wat onzeker om me heen. Het plekje op het eerste perron van Utrecht Centraal is rustig. De meeste reizigers staan elders, waar over enkele minuten de trein het station zal inrijden. Ik sta lekker in de schaduw. Laat de rest maar in de zinderende hitte zitten. Ik wacht wel tot ik in de trein met airconditioning plaats kan nemen. Ik neem een hap van mijn broodje. De duif begint nu zenuwachtig heen en weer te wippen. Hij gaat ervan uit dat er in no time een paar eetbare kruimels op de tegels van het perron vallen.

Ik heb een hekel aan duiven. Ik heb sowieso een hekel aan vogels. Dat fladdert met de vleugels zo vlak langs je hoofd en ze ontlasten zich wanneer en waar het maar uitkomt. Daarnaast vind ik duiven ook lelijk. De exemplaren die ik op verschillende stations in Nederland zie, lijken wel te zijn gemuteerd tot gedrochten. Met hun te kleine kopjes en afschuwelijk mismaakte vogelpootjes. Ik zie hier duivenexemplaren voorbij strompelen die niet anders kunnen dan waggelend rondlopen. De pootjes zijn vergroeid en mismaakt.

De duif aan mijn voeten, in afwachting van de kruimels van mijn broodje, heeft echter nog perfecte duivenpootjes. Het geduldige beestje op het perron van Utrecht Centraal lijkt op het duivenexemplaar van het ‘Aap Noot Mies leesplankje’. Als het dier het wenst, kan het statig over de tegels rondlopen. Ik voel al bijna enige binding met het gevederde ongedierte. Hoe cliché, en waar. De mens laat zich het liefst omringen door perfectie. Daarbij zichzelf wegcijferend in dat perfecte beeld.

In de verte zie ik dat mijn trein het station inrijdt en ik neem snel een paar flinke happen van mijn broodje. Grote kruimels vallen omlaag en de duif doet met gespreide vleugels een dansje van vreugde. Het wipt gulzig van kruimel naar kruimel. Voordat ik naar de trein loop laat ik de laatste hap van het broodje uit mijn hand vallen. Enthousiast begint het dier aan het feestmaal. Twee andere duiven komen aanvliegen. Ze strompelen met vergroeide pootjes naar de restjes en happen gezellig wat kruimels mee. Ik laat de dieren achter voor wat ze zijn. In gedachten ben ik al thuis.